Al Qaeda da “luz verde” a EEUU y Turquía para separar las regiones kurdas en Siria

Anuncios

Unha metafísica para a nosa aldea: sobre The Wire

Había ben tempo que non diciamos nada. Tivemos motivos: preguiza, cobiza, absurdo traballo, relacións persoais decepcionantes en extremo…

Levamos unha tempada a querer falar de The Wire, unha serie que nos marcou bastante. Foi desas narracións sólidas que apenas tiveron que recorrer aos cliffhangers coma moitas outras que nos encantan, coma Game of Thrones. A narración que construiu David Simon non precisaba, cremos, deste recurso porque cada capítulo non era exactamente unha unidade pechada relacionada con outro número de unidades que acabarían de compoñer unha tempada que, de mirar os datos de audiencia, daría lugar despois a unha seguinte tempada con este ou aquel aspecto máis potenciado segundo unha trama ou outra pracesen á soberana audiencia.

The Wire, supoñemos que non deliberadamente, cunha audiencia  minguante: desde os catro millóns da primeira tempada até menos dun millón na última. A serie foi pensada desde o primeiro capítulo ata o último coma unidade audiovisual total. Eramos o ollo de vidro a comtemplar o tempo da descomposición material e metafísica de Baltimore. Diríamos que a serie non e unha serie-serie ,máis ben unha película moi moi longa, dunhas  ¿sesenta e pico horas?

Non é moi habitual que unha serie teña un piloto de ritmo tan lento que parece rodado para seducir á moi escasa parroquia de materialistas pesimistas e para ¿early adopters? Non, esquecede esto último.

A serie comeza así.

Unha proeza de diálogo co que xa ficamos namorados pero tamén recoñecemos que foi estraño ver unha serie que representaba realmente a vida dunha comisaría. Si, é tan aburrido coma podedes imaxinar. Ou incluso o traballo do tráfico de drogas está representado moi lonxe dos clixés bastante racistas (as produccións de masas adoitan atribuir un comportamento público impropio a quén está metido nun dos negocios máis lucrativos desta sociedade) senón que aparece coma a merda aburrida e doente de ambición que é: os rapaces sentados no Pit falando sobre se hai que tratar ben aos yonquis porque son clientes ou mallar verbalmente neles porque non son máis ca iso, yonquis. A retorcida e hipócrita concepción da familia dos que están situado no alto da pirámide do tráfico, a desidia da polícia, a ausencia de tecido social comunitario…todo está aí pero presentado cun realismo que fai difícil vela sen mirar o reloxo.

De feito, non é ata o cuarto capítulo cando atopamos esa escena que fai que sigfamos vendo a serie, ou polo menos esa tempada.

Miñas donas, meus señores: ‘The f*ck scene’

Nesta altura vimos clara a relación entre David Simon e Peter Brueghel o Vello.

[Peter Brueghel o Vello é este home de aquí, o da esquerda, o do pincel ]

Pois a cuestión é que Peter Brueghel o Vello adicou a súa vida a pintar escenas da vida cotía das aldeas dos países Baixos. esa manga de herexes protestantes tiñan bo gusto para as artes plásticas. Tivo sona por iso mesmo: pintaba á xente común cando o normal era retratar ás clases que pagan/pagaban pola arte da época. Vese que nalgún intre os neerlandeses fixeron cartos e houbo quen puido pagar o inmenso talento de Brueghel. Estamos en débeda con el, claro.

O tema é que Brueghel, desde o seu punto de vista elevado e as súas fabulosas panorámicas con todo luxo de detalle, agochou unha alegoría en cada imaxe que retratou. A fin de contas, todo era unha crítica contra a vaidade e a cobiza do ser humano e como este labraba a súa propia desgracia deixando que esas ideas tomen a iniciativa na súa vida.

—Peter Brueghel o Vello,  tú tenías mucha rasón, no te hise caso, .

O bo das súas pinturas é que son case inacabales, coma todo bon cadro debe ser. nunca rematamos de admirar a precisión no retrato ou como constrúe un corpo con apenas dúas manchas de pintura.

bruegel0

Hai narración en todo canto recuncho hai no cadro. Isto mesmo acontece en The Wire. Tamén recoñecemos que hai retratos e glosas suficientes desde que a serie chegou á súa fin:  Stringer Bell, McNulty, Omar., Brother Mouzone, Marlo, Rawls, Bubbles, a familia Sobotka, Kima, senador Clay “Sheeiiiiiit” Davis…Hai moi boas análises sobre a significación de cada unha das personaxes e porqué son tan importantes.

Quedaremos para sempre coa clave que aportou un crítico cultural de sona: a personaxe clave é Lester Freamon, un polícia apartado do traballo da rúa por ser demasiado competente no seu traballo. Con Lester Freamon nunca hai un caso doado para pechar e nun mundo onde o fluír dos datos é fundamental non se pode tolerar un parafuso da máquina que queira para un intre para intentar comprender o cadro no seu conxunto, coma facía o noso Peter Brueghel o Vello.

Freamon ofrece as solucións sen saír nunca do despacho. Estuda os casos, compara as probas, pensa, vai de vagar e chega á conclusión: o fío nunca acaba, só muda de nivel.

E ese fío do que están colgados é The Game.

O xogo. Quixeramos analisar aquí a qué se referían exactamente con de xogo. Era o tráfico de drogas? Era abandoar o instituto ben cedo? Era deixar entrar contentores na descarga sen preguntar o que hai? Era publicar novas falsas que dean a imaxe dickensiana que precisan uns progresistas para manetr a boa imaxe deles mesmos por compadecerse dos pobres?

Un pouco de todo. Chegamos á escasa conclusión que o que eles chamaban Game é o que nós chamamos Imperio.

Imperio non son lexións de antidisturbios mallando en ti, nin a lei mordaza , nin a grella televisiva, nin o machismo cotián, nin as bases americanas. Non. Imperio  é alí onde non pasa nada: a normalidade, o día a día sen máis. A asunción de que hai unha realidade dada da que hai que participar , o subtexto da república, do imperio da lei, do que hai por escrito. Si, hai unha normas,  si hai un castigo pero todos sabemos cómo va esto.

Isto, e no outra cousa, é o Imperio e, cremos, The Game.

E tamén opinamos que por esta razón, por estar atacado do idiotismo qu fai que Cutty se pregunte o propio sentido das palabras en troques de aceitar o común e soterrado acordo ao que chegan os interlocutores sobre o significado das palabras, é dicir, da vida. Por iso non pode aturar máis The Game a pesares de que só coñeceu iso, e o presido, na vida.

Pero vaites, que isto só son algunhas impresións. nada serio. Se queredes, falamos máis outro dia.

PD: o noso personaxe favorito era Slim Charles. 

Para que remate esta vergoña

De volta para Loureda

 

XL Santos Cabanas

É preciso avisar toda a gente
Dar notícia, informar, prevenir
Que por cada flor estrangulada
Há milhões de sementes a florir.
É preciso avisar toda a gente
segredar a palavra e a senha
Engrossando a verdade corrente
duma força que nada  a detenha.
É preciso avisar toda a gente
Que há fogo no meio da floresta
E que os mortos apontam em frente
O caminho da esperança que resta.
É preciso avisar toda a gente
Transmitindo este morse de dores
É preciso, imperioso e urgente
Mais flores, mais flores, mais flores.

João Apolinário

O conto pode comezar en Quistiláns, en Lugo, en Vigo, en Compostela. Case sempre na rúa. Non te decatas, pero Eles veñen por ti. Están armados. Ti non. Eles invocan leis e detéñente. Lévante. Ti es persoa que te moves, con conciencia. Todo o mundo sabe que vas a manifestacións para esixir dereitos que están roubando…

Ver la entrada original 831 palabras más

FAGOR – Mondragon Corporation

Uma opinião encol a crise do modelo cooperativista e o caso de Mondragón (EH) e Fagor.

Kibber

Estas últimas semanas, en Euskadi, y más concretamente en Gipuzkoa, el tema de FAGOR y Mondragon Corporation es uno de los más debatidos. ¿De quién es la culpa? ¿De los directivos de Mondragon y FAGOR? ¿De los cooperativistas? ¿Del Gobierno Vasco? ¿Del modelo cooperativo? Y llegó a mis manos este artículo-carta que me gustaría compartir con vosotros:

“¿Sabéis cuál es el cáncer de la Cooperativa? Los cooperativistas. Nos hemos cargado el invento. Lo que parecía Marbella, todos fijos, funcionarios, trabajo y sobre todo sueldo mensual de por vida se ha acabado. Lo que al principio era una manera de sacar una empresa adelante entre todos a base de achuchar en la época de vacas flacas, se ha convertido (también en las cooperativas que ganan dinero) en jóvenes acomodados que saben que hagan o no hagan, rompan o no rompan, produzcan o no produzcan, hagan bien que hagan mal, a fin…

Ver la entrada original 1.423 palabras más

Los salarios ante la crisis económica

Os economistas deste lado da trincheira analisan polo miúdo a evolución dos salarios dende a década zero até hoxe.

Economistas Frente a la Crisis

José Ignacio Pérez Infante es economista y miembro de Economistas Frente a la Crisis.

La crisis económica en España comienza a percibirse nítidamente a partir del segundo trimestre de 2008, cuando se inicia un proceso de recesión económica, con tasas de variación intertrimestrales negativas  de los datos desestacionalizados y corregidos del calendario del PIB real o en volumen. Esta primera recesión se mantuvo hasta el cuarto trimestre de 2009, ya que a partir del primer trimestre de 2010 y hasta el primero de 2011 la tasa de variación intertrimestral del PIB pasó a ser positiva, aunque sin superar nunca las dos décimas. A partir del segundo trimestre de 2011 y, de momento, hasta

Ver la entrada original 2.704 palabras más

El pensamiento débil

Un repaso conciso a cómo chegamos aquí, por “Economistas frente a la crisis”

Economistas Frente a la Crisis

Síguenos en Facebook

Por Mauro Lozano, economista y miembro de Economistas Frente a la Crisis

Después del último  gran cataclismo que supuso la 2ª Guerra Mundial, los ganadores descubrieron un mundo destrozado y aterrorizado, dominado por el hambre y la muerte.  La única opción sensata que les quedaba era crear un nuevo orden: eliminar las deudas de los perdedores, inyectar masivamente dinero en el sistema y emprender políticas de crecimiento controladas por los Estados mediante fuertes incrementos del gasto público dedicados a la reconstrucción.

Ver la entrada original 2.490 palabras más