O Diaño e o señor Caamaño: sobre o esotérico no cinema de Roman Polanski

polan4

 

 

Había moito que non nos falabamos vós máis nós. Puxemos moitos plegos de tempo e acción  na cova caníbal, tantos que xa non somos unha cova caníbal: agora somos o Estado Maior dun país que xa non existe, a persistencia dunha cartografía colonial, unha manchea indíxena e desorientada na procura dun novo amo.

De todas formas, non quixemos esquecer algúns temas que tiñamos apalabrados na última etapa. Un dos asuntos que máis nos motiva é achegarnos un pouco ao esotérico detrás do cinema de Polanski. Vale que é moi probable que nun artigo de blog non poidamos resumir un concepto tan forte coma o que persiste tras a recreación de rituais premodernos que perpetúan os cultos mistéricos e radicalmente elitistas canda os avances tecnolóxicos e o novo espírito da arte occidental que prende a finais dos sesenta pero non podemos facer outra cousa.

Iso si, temos algún problema para achegarnos ao tema porque , a priori, a categoría demoníaca ten un pouso negativo no noso feixe de palabras. Queremos dicir que pasamos tanto tempo afastando a idea da relixión organizada na que nos criamos que…

Por qué habiamos querer ter algunha opinión sobre a  relixión?

Nada hai peor ca un opinador. Ben, si: é peor cando está indignado, remexe os brazos e fala cun chisco de voz alta. Remata, dá a volta e vai para a casa, a seguir sendo un ciudadno ou o que lle pete.

Dacordo, está a cuestión da fama dos ritos asociados ao satánico e ao luciferino, e incluso hai que asegura que os cultos asociados á estrela da alba son o primeiro paso do materialismo e que son unha forma de autocoñecemento e exploración carnal lonxe dos perniciosos tabús importados pola purria anglicana; o catolicismo será o que queirades pero fuchicar por fuchicar non era tan tan tan pecado coma na Inglaterra vitoriana. Coma as nosas elites eran un espello de nós tan acaído, importaron esa visión puritana  nos século XIX disfrazado de moderna hixiene ou de relación harmónica coa Natureza.

Sucede que tampouco temos  opinión sobre a chamada Natureza, entendida desde ese marco mental creqado após a Hipótese Gaia. Un universo mecánico que tende a procurar a destrucción humana, devece por eliminarnos moito antes de que tomaramos consciencia de nós mesmos, unha Nai amantísima que tolea coma Medea e varre sempre aos fillos que menos poden valerse. Unha mecánica letal e sofisticada que mellora con cada intento de xenocidio total.

Por iso tampouco acreditamos nos neo pagáns, aínda que a súa música nos gusta bastante. Xa que os anglos exportaron o puritanismo, non é extraño quew impulsaran o seu reverso necesario: o culto organizado ao Príncipe das Tebras.

É a figura de Anton Lavey, home simpático onde os houber, estamos seguros diso, o que reintroduciu o luciferismo coma un estupendo pasatempo para as novas-vellas elites.

Pero é unha relación que ven xa de moi vello.

Temos particular inclinación á visión que aportou Roman Polanski sobre o acontecemento do mal. Non hai que ser demasiado espelido para entender que a orixe xudea polaca do director e o tempo que lle tocou vivir na infacia e mocidade–ocupación nazi de Polonia, campo de exterminio– callaron nel e abriron un período de reflexión e acción con tantos matices e leituras que non podemos facer outra cousa que poñernos a fuchicar nos seus fotogramas, e narracións e producións.

Contra a visión infantilizada que ofreceron directores moi afamados do episodio de exterminio que levaron a cabo os alemáns e os colaboracionistas de Europa durante desde 1939 o 1945, Polanski retratou unha realidade subterránea nas súas filmacións: desde Repulsión até o Pianista hai unha explicación sobre qué cadea de situacións e momentos levan a unha persona a entrar no eido da moral negativa, a que prevaleza a supervivencia propia perante a ameaza externa, aínda que ese seguir con vida resulte unha cadea chea de remorsos ou malestar. Pero ben podería ser xuto o contrario: unha pode recibir esa iluminación, unha claridade absoluta que evidencia que a empatía, a xustiza e moitos conceptos ideais que vertebran, máis ou menos, as coleitivades son abstracións de pouca raizame.  Que non fai falla un sufrimento excesivo para poder levarlle aos outros todo o que ti eres para eles: os anacos inconexos e lixeiros dun Inferno no seu mellor momento.

E seguindo esta cadea de razonamentos, se non hai un deus de xustiza do que emanan todas a cualidades e abstracións que separan unha vida decente dunha malvada, será que nalgún momento ten que existir o diaño coma encarnación do material, do aquí agora. Do urxente e necesario para prosperar no único plano existencial do que nos debemos preocupar. Se non hai deus, non pode haber tempo: só facetas escindidas e superpostas, momentos que se suceden pero sen demasiada conexión entre uns e outros.

Así chegaron os anos 70 á cultura artística e cinematográfica: un proceso de anovamento espiritual e intelctual no que a oposición aos sistemas de pesamento tradicionais funcionaron de compás. Aínda estaba por extinguir o metafísico pero a urxencia do material, da visión positivista da realidade inmediata. Un mote de cerebros creativos chegfou á conclusión de que era tempo dunha nova relixión. Supoñemos que dalgunha forma querían dar nos fuciños a Adorno e a súa popular frase: nach Auschwitz ein Gedicht zu schreiben, ist barbarisch pois aínda non  era tempo de rematar coa Historia e había movementos por anticipar e novos costumes por vir.

As intelecualidades adicadas á cinematografía, a arte menos misericordiosa porque manipula e borra o tempo e só nos deixa sensacións extendidas pero mutiladas, refundiron a inquedanza por unha nova forma de explicar o fenómeno espiritual xunto cos avances cinemtográficos e a percepción de que non existía unha orde inmutable no devir do mundo no novo concepto expanded cinema que alén de explicar o uso de novas técnicas no cinema e a reconsideración coma soporte válido para a arte, explora cómo se poden relacionar as pelíulas e as audiencias, como poñer diante da multitude diversa unha mensaxe qu faga do feixe informe unha selección de individualidades con cobizas, desexos , luxurias e sensualidades particulares pero similares. Con toda unha paixón fornicadora por moldear.

Neste desafío xurdiron Stanley Kubrick e Roman Polanski coma autores o máis alá, unha especie de magos-directores que recargan a narración e aproveitan a transversalidade artística para completar un relato visual complexo, con moitas capas por analizar.

Por suposto, repetimos que non entendemos que Polanski sexa unha especie de adorador do demo, e menos aínda que este home teña compromiso de devoción co chamado ‘diaño católico’. Unha devoción cara a representación diabólica da tradición católica esixiría apenas tería sentido: para a arte medieval, o demo do mediodía o máis perigoso é a preguiza e a dispersión mental, a falla de concentración, o camiñar sen rumo e sentido. Aquela que se abandoa e fica fóra do camiño. Esta tradicón entendía o diabólico coma o que separa, en oposición a simbólico que sería o que une.

E dicir: non o entendemos coma un seguidor das atribucións que a Igrexa fai do seu adversario principale reclamo fantástico pero si entendemos que existe unha leitura luciferina para filmes coma Un coitelo na auga, O baile dos vampiros, RepulsiónO quimérico inquilino e, máis obvio, Rosemary’s baby, estas tres coñecidas coma a triloxía dos apartamentos. por suposto, están Lúas de felA novena PortaChinatown, Frantic ou O escritor pantasma.

Onde está ese esoterismo se non hai misas negras nin castróns con tetas? Pois nun elemento común, claro

O que sempre se repite nos filmes máis esotéricos de Polanski é unha mesma situación:

Un home común atópase cunha situación de mal absoluto contado por fases: dende os praceres sensuais até o poder absoluto exercido por un grupo maligno.

Temos varios exemplos que contamos aleatoriamente: Jack Nicholson na súa investigación surrealista en Chinatown que remata cunha confesión do que pode ser o pecado sexual máis abominable para as nosas sociedades.  En Lúas de fel, Hugh Grant coñece a Peter Coyote  e o relato sobre sexo, sensualidade, paixón e soberbia que conta o diablo cojuelo leva a Grant a perder a chaveta e, de paso, o seu matrimonio. No Baile dos Vampiros é, desde a comedia, un reato clásico sobre os xogos de poder que procuran as sociedades máis ou menos secretas de antigo raigame, das que levan toda a puta vida, literalmente, a chuchar no sangue das máis novas e humildes.

'Pesadelo' é un nome para un soño feito realidade (Bitter Moon)

‘Pesadelo’ é un nome para un soño feito realidade (Bitter Moon)

 

 

 

 

 

 

 

 

Le Locataire segue nesa liña desa incomodidade, dese mal que está en nós mesmos ou como o próximo, o que tes mandado amar so desfruta coa nosa tortura e sofrimento. Ademáis, no quimérico inquilino vemos nunha secuencia os restos de rituais de maxia negra.

 

O que tal hai aí atrás

O que tal hai aí atrás (Le Locataire)

 

 

 

 

 

 

 

O escritor pantasma, aínda tendo un ton thriller que non abandona en ningún momento, desenvolve esa mesma idea que no baile dos vampiros: o noso mundo ten unha estrutura piramidal e no curuto habitan grupúsculos de control que representan ese mal absoluto e son tan característas do saber luciferino, elitista e controlador: o escritor, interpretado por Ewan MacGregor, decide apostar pola ética a pesar do aire cínico co que se lle caracteriza.

 

A evidencia da verdade na lectura e a contemplación (The Ghost Writer)

A evidencia da verdade na lectura e a contemplación (The Ghost Writer)

 

 

 

 

 

 

 

 

O mesmo que para A novena porta onde outro cínico, Dean Corso interpretado por Johnny Depp, atopa un libro diferente a todos os libros. O bo deste filme é que, aínda recoñecendo esas cenáculos de poder, pon o acento na súa simpleza e superficialidade porque non aspiran a ese coñecemento de iluminación que promete o luciferismo, senón reunirse para ter sexo parafílico porque están aborrecidos coas súas vidas. O que desacouga é que se plantexa que existe un saber auténtico co luciferismo que proporciona unha iluminación e vida eterna. Deste filme quedámonos co excelente traballo de Frank Langella coma Boris Balkan, un plutócrata e luciferino hardcore pero non tanto coma el cre e coa BSO de Wojciech Kilar, si, o mesmo do Drácula de Coppola.

 

O importante é saber buscar (The Ninth Gate)

O importante é saber buscar (The Ninth Gate)

 

 

 

 

 

 

Se hai un filme no que se expliquen por primeira vez a realidade dos grupos de poder organizados para torturar, roubar, foder e “adorar “a Lucifer é, obviamente, con Rosemary’s baby. Está claro que nun post con este título é doado rematar falando dos acontecementos que viraron a carón deste filme: o edificio no que rodaron foi no que residía John Lennon cando foi asasinado por Mark Chapman, asasinato cometido alegadamente baixo o control do programa MK Ultra; o asasinato de Sharon tate a cabo da Familia de Charles Manson, sobre o que tamén pesan

Non entendemos a Polanski coma un home relixioso, dixemos, pero no caso de Rosemary’s Baby, abraiounos desde sempre a ambigüidade coa que se explica o que lle acontece a Mia Farrow: Rose está caendo na paranoia? Ten motivos para asegurar que é parte fundamental do plan para traer a Lucifer á terra? Coma nos outros dous filmes da triloxía do apartamento, a liña entre a doenza mental, pasaxeira ou conxénita, e o suceso sobrenatural están un á beira doutro. Tamén pode ser entendida coma a apretura a unha nova realidade, unha nova comunidade entregada a un coñecemento positivo, privado e proxectado para a ascensión material e unha especie de autodescubrimento de ti que poderíamos resumir en:

-“Mira ti, o final resulta que me molaba a dios ser un cabrón psicópata narcisista”

O descenso cara o culto privado e asfixiante representase a través das vistas panorámicas; o filme comeza cunha sucesión de imaxes das rúas de Nova Iorque. É unha paisaxe urbana aberta, chea de xente qu camiña polas beirarrúas, coches pola estrada, luz e luminosdade. No intre no que entramos no Dakota Building, gradualmente deixamos de ver esas panorámicas e o marco no que se sucede a acción é sempre interior, cada vez máis escuro e pequeno. Si, hai un uso plástico das iconas que a tradición católica empregou para representar o poder diabólico en forma terrea. E, aínda máis, o grupo luciferino tende a estar representado á moda da Igrexa de Satán  que foi fundada por LaVey tres anos antes da estrea do filme. Iso si, a acción do filme está situada en 1966, ano da fundación da igrexa.

Un horror por asumir, iso é todo (Rosemary's baby)

Un horror por asumir, iso é todo (Rosemary’s baby)

 

 

 

 

 

 

Se queremos entrar as subtilezas da linguaxe esotérica hai que abandoar a lectura a través da fe clásica, ou das codificacións aprendidas pola tradición. Moita do que acontecerá despois xa se prefigura nas primeiras liñas de dialogo. No intre no que Guy Woodhouse (interpretado por Nick Cassavettes), marido de Rosemary, imita ao arrendador do apartamento facendo por un breve intre un cornuto, un xesto que hoxe non representa demasiado (gracias Ronnie James Dio) pero que na altura entendíase coma un saúdo propio desa nova Igrexa de Satán, unha lixeira evocación o Baphomet, coma evocación á iconografía popularizada por Eliphás Levi. A representación de Baphomet en Europa recóllese desde finais da idade media pero a versión máis extendida hoxendía .

[Aquí facemos un alto para facervos saber que para nós, o Guy Woodhouse de John Cassavettes ocupa un lugar top no Panteón dos Peores Maridos do Cinema xunto a Cary Grant polo seu Johnnie Aysgarth en Suspicion e Charles Boyer  por Gregory Anton en Gaslight].

Así as cousas, Guy Woodhouse é un actor con dificuldades para atopar traballo que acaba entrando en contacto co vello matrimonio Castevet xusto cando o novo casal vai vivir para o edicifio Bramford. O encontro marcará o inicio dunha relación na que a metáfora sobre o idealismo e a inxenuidade que representan Rosemary son, se cadra, o cambio sustancial do filme: desde a confianza e os espazos abertos e amábeis, Rosemary cae présa dunha congregación que non dubidará en facer dela un forno para o que está por vir.

Entendemos que é unha metáfora sobre a manipulación da ‘man dereita’ pola ‘man esquerda’ ou cómo tirar proveito dunha situación de confusión coma a que se vivía nos USA da altura. O binario é un elemento  moi tido en conta pola tradición esoterica que recoñeceu a dualidade do mundo e dos procesos naturais. Da luminosidade do primeiro cuarto de hora pasamos a espazos pechados e con iluminación máis pobre. Desde unha perspectiva optimista a unha asución do inevitable e o trunfo dos pequenos grupos de poder.

Si, Rosemary’s baby condensa en si tanto o aspecto thriller coma o fantástico ou psicolóxico desta forma de entender o mundo: un lugar desapiadado onde os fortes dan festíns a conta da carnje e o sexo dos máis febles. Unha xuntanza caníbal na que probablemente non estás sentada á mesa porque eres parte do menú.

Quereríamos dicir moitas cousas máis sobre este tema pero cremos que é mellor deixar este tema aberto para máis post d’O Diaño e o señor Caamaño.

Até a vindeira!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Unha metafísica para a nosa aldea: sobre The Wire

Había ben tempo que non diciamos nada. Tivemos motivos: preguiza, cobiza, absurdo traballo, relacións persoais decepcionantes en extremo…

Levamos unha tempada a querer falar de The Wire, unha serie que nos marcou bastante. Foi desas narracións sólidas que apenas tiveron que recorrer aos cliffhangers coma moitas outras que nos encantan, coma Game of Thrones. A narración que construiu David Simon non precisaba, cremos, deste recurso porque cada capítulo non era exactamente unha unidade pechada relacionada con outro número de unidades que acabarían de compoñer unha tempada que, de mirar os datos de audiencia, daría lugar despois a unha seguinte tempada con este ou aquel aspecto máis potenciado segundo unha trama ou outra pracesen á soberana audiencia.

The Wire, supoñemos que non deliberadamente, cunha audiencia  minguante: desde os catro millóns da primeira tempada até menos dun millón na última. A serie foi pensada desde o primeiro capítulo ata o último coma unidade audiovisual total. Eramos o ollo de vidro a comtemplar o tempo da descomposición material e metafísica de Baltimore. Diríamos que a serie non e unha serie-serie ,máis ben unha película moi moi longa, dunhas  ¿sesenta e pico horas?

Non é moi habitual que unha serie teña un piloto de ritmo tan lento que parece rodado para seducir á moi escasa parroquia de materialistas pesimistas e para ¿early adopters? Non, esquecede esto último.

A serie comeza así.

Unha proeza de diálogo co que xa ficamos namorados pero tamén recoñecemos que foi estraño ver unha serie que representaba realmente a vida dunha comisaría. Si, é tan aburrido coma podedes imaxinar. Ou incluso o traballo do tráfico de drogas está representado moi lonxe dos clixés bastante racistas (as produccións de masas adoitan atribuir un comportamento público impropio a quén está metido nun dos negocios máis lucrativos desta sociedade) senón que aparece coma a merda aburrida e doente de ambición que é: os rapaces sentados no Pit falando sobre se hai que tratar ben aos yonquis porque son clientes ou mallar verbalmente neles porque non son máis ca iso, yonquis. A retorcida e hipócrita concepción da familia dos que están situado no alto da pirámide do tráfico, a desidia da polícia, a ausencia de tecido social comunitario…todo está aí pero presentado cun realismo que fai difícil vela sen mirar o reloxo.

De feito, non é ata o cuarto capítulo cando atopamos esa escena que fai que sigfamos vendo a serie, ou polo menos esa tempada.

Miñas donas, meus señores: ‘The f*ck scene’

Nesta altura vimos clara a relación entre David Simon e Peter Brueghel o Vello.

[Peter Brueghel o Vello é este home de aquí, o da esquerda, o do pincel ]

Pois a cuestión é que Peter Brueghel o Vello adicou a súa vida a pintar escenas da vida cotía das aldeas dos países Baixos. esa manga de herexes protestantes tiñan bo gusto para as artes plásticas. Tivo sona por iso mesmo: pintaba á xente común cando o normal era retratar ás clases que pagan/pagaban pola arte da época. Vese que nalgún intre os neerlandeses fixeron cartos e houbo quen puido pagar o inmenso talento de Brueghel. Estamos en débeda con el, claro.

O tema é que Brueghel, desde o seu punto de vista elevado e as súas fabulosas panorámicas con todo luxo de detalle, agochou unha alegoría en cada imaxe que retratou. A fin de contas, todo era unha crítica contra a vaidade e a cobiza do ser humano e como este labraba a súa propia desgracia deixando que esas ideas tomen a iniciativa na súa vida.

—Peter Brueghel o Vello,  tú tenías mucha rasón, no te hise caso, .

O bo das súas pinturas é que son case inacabales, coma todo bon cadro debe ser. nunca rematamos de admirar a precisión no retrato ou como constrúe un corpo con apenas dúas manchas de pintura.

bruegel0

Hai narración en todo canto recuncho hai no cadro. Isto mesmo acontece en The Wire. Tamén recoñecemos que hai retratos e glosas suficientes desde que a serie chegou á súa fin:  Stringer Bell, McNulty, Omar., Brother Mouzone, Marlo, Rawls, Bubbles, a familia Sobotka, Kima, senador Clay “Sheeiiiiiit” Davis…Hai moi boas análises sobre a significación de cada unha das personaxes e porqué son tan importantes.

Quedaremos para sempre coa clave que aportou un crítico cultural de sona: a personaxe clave é Lester Freamon, un polícia apartado do traballo da rúa por ser demasiado competente no seu traballo. Con Lester Freamon nunca hai un caso doado para pechar e nun mundo onde o fluír dos datos é fundamental non se pode tolerar un parafuso da máquina que queira para un intre para intentar comprender o cadro no seu conxunto, coma facía o noso Peter Brueghel o Vello.

Freamon ofrece as solucións sen saír nunca do despacho. Estuda os casos, compara as probas, pensa, vai de vagar e chega á conclusión: o fío nunca acaba, só muda de nivel.

E ese fío do que están colgados é The Game.

O xogo. Quixeramos analisar aquí a qué se referían exactamente con de xogo. Era o tráfico de drogas? Era abandoar o instituto ben cedo? Era deixar entrar contentores na descarga sen preguntar o que hai? Era publicar novas falsas que dean a imaxe dickensiana que precisan uns progresistas para manetr a boa imaxe deles mesmos por compadecerse dos pobres?

Un pouco de todo. Chegamos á escasa conclusión que o que eles chamaban Game é o que nós chamamos Imperio.

Imperio non son lexións de antidisturbios mallando en ti, nin a lei mordaza , nin a grella televisiva, nin o machismo cotián, nin as bases americanas. Non. Imperio  é alí onde non pasa nada: a normalidade, o día a día sen máis. A asunción de que hai unha realidade dada da que hai que participar , o subtexto da república, do imperio da lei, do que hai por escrito. Si, hai unha normas,  si hai un castigo pero todos sabemos cómo va esto.

Isto, e no outra cousa, é o Imperio e, cremos, The Game.

E tamén opinamos que por esta razón, por estar atacado do idiotismo qu fai que Cutty se pregunte o propio sentido das palabras en troques de aceitar o común e soterrado acordo ao que chegan os interlocutores sobre o significado das palabras, é dicir, da vida. Por iso non pode aturar máis The Game a pesares de que só coñeceu iso, e o presido, na vida.

Pero vaites, que isto só son algunhas impresións. nada serio. Se queredes, falamos máis outro dia.

PD: o noso personaxe favorito era Slim Charles. 

“El comunista manifiesto”, as terceiras partes son pura estética

Deixamos acó o primeiro capítulo de “El comunista manifiesto” de Iván de la Nuez. Xa saben os hegelianos e marxistas: primeiro como traxedia, segundo como farsa. E se o terceiro fose como estética? Encol este retorno do piche atopamos tamén referencias nun dos nosos críticos favoritos, Peio Aguirre.

Xa saben que un crítico non vale pola maior ou menor calidade dos seus argumentos, senón polo nivel das obras que escolle criticar.

EL COMUNISTA MANIFIESTO (PRIMEIRO CAPÍTULO) EDITADO POR GALAXIA GUTENBERG

O Diaño e o señor Caamaño ou todas as pelis de Polanski falan do mesmo

repulsion-2 Depois de pasar unha das semanas máis raras e intensas do ano, onte, co outono do 2013 entrando pola porta, varios de nosoutros tivemos un pequeno aceso místico. Bom, non tanto. Máis bem foi que coincidiron varias reflexións sobre feiticería, hábitos sociais contemporáneos e xusto nese intre, pasaron pola tele o filme “O pianista” de Roman Polanski.

“Ahá! –exclamaron os máis vellos da cova– isto é unha advertencia para que fagamos o traballo longamente posposto: a tarefa demostrar que todas as películas de Roman Polanski tratan do mesmo tema que non é outro que encontros de xente moi do común co Diaño, señor escuro, Luzbel, Satán, Belcebú, cohorte do Averno, etc etc etc”

Antes de seguirmos pola cochaina senda esotérica, quixeramos apuntar que o noso non vai de atopar pentáculos ocultos en fotogramas, nin de pasar ao revés diálogos de Rosemary’s baby nin nada diso. Tampouco é o noso saber se o señor Polanski é devoto do Anxo Portador da Luz ou se o é da Virxe María ou qué aconteceu coa señora Sharon Tate. Hoxe recuperamos aos historiadores da arte no sentido menos erudito e estético e máis filosófico. Intentaremos comparar filmes de Polanski e obras de arte, nomeadamente pintura medieval e proto moderna do norte de Europa e algo de cine e literatura, para ver se coinciden nunha categoría: o demoníaco.

A diferencia entre a filosofía da arte e a estética é sinxela: a filosofía da arte busca o sentido dunha ou varias obras dentro do discurso histórico no que están inscritos e cómo superan a proba do tempo. A estética da arte estuda as normas e modos da experiencia estética. A estética toma a arte coma a súa razón de ser. A filosofía da arte entende a obra ou obras coma unha ocasión para narrar.

Por esta razón exposta non vamos a buscar elementos que estén repetidos ao longo da filmografía de Roman Polanski, nin tampouco estruturas paralelas. Porque eso é estética. O que intentamos son buscar puntos de contacto co que o Bosco chamaba “mostrar facendo sentir”. Acreditamos que o señor Polanski quixo, entre outras cousas, facernos sentir diante do Diaño en diferentes peles, tempos e lugares. Tamén sospeitamos que a filmografía no conxunto é unha “teoloxía do Mal” na que é o ser humano común o que fica en fronte e é derrotado diante da tentación. Se fose unha “teoloxía do Ben”, o protagonista sería un asceta que “miraría sen ver” e ficaría avasalado polo peso da verdade pero permanecería invicto atopando o “indestruíbel dentro de si” ou salvación da súa alma eterna. Por exemplo, un san Antoniño do que temos moitas representacións pictóricas do baixo medievo neerlandés.

Pero se cadra as teoloxías dun e doutro non están tan distantes xa que o Mal é o céu estrelado do Ben. A bibliografía que consultamos é a de Enrico Castelli, máis obras xerais sobre pintura medieval do norte europeu (que puido xerar o pouso cultural que estoura coa II Guerra Mundial), un bocadiño do Fausto de Goethe, outro de Rafael Argullol e máis un pouco daquí e dacolá. A tese final que quixeramos deixar clara a vocés, amábeis e esforzados leitores, é que arredor dos filmes “maiores” de Polanski (e por maiores referímonos a aqueles que calquera poida conseguir fácilmente, máis nada) está a idea de que o medievo está aquí de novo e que está nova “idade escura” é o reverso necesario do proceso da Modernidade. Os escritores do terror gótico mantiveron que o desexo de coñecer, de emular a deus no saber da mecánica do mundo, podían abrir portas ao inferno.

Pois ben, abertas as portas para Europa na Segunda Guerra Mundial e resultando que o mundo físico no rematou, parece que Polanski explora os restos do naufraxio e que a nova terra é, de novo, un mundo no que o home xa non pode estar no centro da investigación e do pensamento. As teses pesimistas indican que só podemos subsanar os erros do home/muller e que o único perfeito, o deus novo, está nesa combinación de tecnoloxía, bioxenética, enxeñaría e medicina no que o ser humano liso pasa a ser un operário máis, unha excrecencia sistémica que debe acomodarse de novo a estar na presencia do noso señor do céu.

Polanski, coma un fermoso anxo caído, coma o anxo da historia do cadro de Palu Klee, olla cara atrás e esculca no demoníaco de nós e nas situacións que permitionj erguer outra vez a un deus sobre nosoutros.

Para non facer demasiado longa a entrada en cada post desglosaremos un filme. Comezaremos na vindeira entrega con con Repulsión (1965) con Catherine Deneuve, Ian Hendry e John Fraser.