“El comunista manifiesto”, as terceiras partes son pura estética

Deixamos acó o primeiro capítulo de “El comunista manifiesto” de Iván de la Nuez. Xa saben os hegelianos e marxistas: primeiro como traxedia, segundo como farsa. E se o terceiro fose como estética? Encol este retorno do piche atopamos tamén referencias nun dos nosos críticos favoritos, Peio Aguirre.

Xa saben que un crítico non vale pola maior ou menor calidade dos seus argumentos, senón polo nivel das obras que escolle criticar.

EL COMUNISTA MANIFIESTO (PRIMEIRO CAPÍTULO) EDITADO POR GALAXIA GUTENBERG

Anuncios

Canibalistas canónicos e outra volta sobre as ideas certas (II): “El reino de los réprobos” de Anthony Burgess

"Se o pinta Caravaggio é mellor que atendas ao que che está contando"

“Se o pinta Caravaggio é mellor que atendas ao que che está contando”

Diciamos hai un cacho que o “entorno” dos festivais musicais resultaba deprimente porque, básicamente, xa ninguén reclamaba a súa porción de verdade no fenómeno; non pode haber afirmación cando a propia liberación é un traballo:  tirar fotos notariais do taxónomico pracer,  estudar traxectorias e horarios de bandas sobre o escenario cunha precisión no detalle que xa quixeran para si brokers deprimidos no parqué de Nova Iorque. Vamos, que máis ou menos, visto un vistos todos. Unha lonxa de sete notas.

Se cada gusto particular atopa o seu espazo de expresión, o seu currunchiño no que estar feliz  e sen molestar a ninguén…Para qué diantres existe? Esta anguria levounos a indagar o por qué da nosa necesidade, a nosa vontade de loitar polo dereito á verdade: un anaco brutal de existencia excluínte, isto é, que mentras nosoutros respiremos e vivamos somos ese dogma. Isto é que non todo cabe, que existe a xerarquía nas ideas e as cousas que están ben e as cousas que están mal.

Así que chegamos a esta novela, “El reino de los réprobos” do moi afamado romancista e probo funcionario do Imperio Británico nos últimos recantos civilizados pola tropa británica, Anthony Burgess. Dimos con ela cando queriamos mercar a súa outra obra,  “La naranja mecánica”. Cando anadmos a preguntar na libraría se dispoñían dun volume das aventuras de Alex DeLarge e os seus drugos, un señor que rexubaba nunha estantería de guías de viaxe virou na nosa dirección e comentounos:

–“Esa es buena, pero la mejor es el Reino de los Réprobos”.

Xa podía ser boa. Nosoutros, que temos querencia por quenes rachan as distancias para falar de libros, decidimos conformarnos coa película de Kubrick e investir os euros nesa novela. Resultado: nada. Fomos a outra libraría: nada. E a outra, a outra e outra máis: nada de nada para nada. Probamos nas de segunda man: nin por asomo. Así que deixámolo estar. Até que un mes despois recibimos unha chamada dunha das librarías nas que preguntaramos: tiñan o noso libro!. Chegamos e era unha marabilla de tapa dura, cunha cuberta desgastada. Botamos un ollo e vimos que era una reimpresión de …1988!!

–“E isto onde o atoparon?”–preguntamos

–“No fondo perdido dun almacén en Madrid”– explicáronnos na moi amábel libraría Encontros, na rúa do Vilar en Compostela.

Así que…temos unha novela semiperdida en castellano dun autor ben recoñecido pola adaptación do seu sonado romance ao cinema. Aquí pasa algo.  E dicir: non podía ser mala se un descoñecido fai o esforzo de recomendala, se un libreiro adica un mes a buscala e, sobre todo, se Chuck Palahniuk aínda escribe romances a pesares de que xa hai muito que non sentimos nada ao facelo con el. O home escribiu Fight Club e só por iso non vai ser esquecido ata dentro de trinta anos, polo menos (o prezo dos escravos devaluou,  a duración da posteridade esmoreceu e xa nin sabemos qué diantres significa “fama”).

Por qué narices foi tan difícil de atopar? E xa cando lemos… Algo entendemos. A novela en si bebe de varias fontes recoñecíbeis: textos do Novo Testamento coma os Evanxeos, Feitos dos Apóstolos; Crónicas sobre os emperadores romanos dende César Augusto pasando por Nerón e chegando até a desfeita caudillista tardo-imperial; libros de Historia Antiga do pobo xudeu coma o de Flavio Iosefo.  Burgess fiou un enorme relato con estas fontes e  asume o papel de Sadoc Bar Azor, un escritor xudeo afincado na Helvetia romana que narra en arameo os acontcementos relevantes do Imperio e da súa patria israelita xa borrada do mapa trala destrución do Templo, a victoria do emperador Tito e a diáspora dos habitantes. Xa sempre coidamos que os prologos son a parte máis innecesaria de calquer novela –por favor, señores escritores, deixen de roubar tempo e pasen a acción xa!–

Isto é, Burgess describe ao seu narrador omnisciente coma un tradutor imaxinario. O proprio Burguess afástase da narración e asume o papel de tradutor que puxo ao inglés a novela escrita en orixinal arameo. E Ramón Buenaventura, que SI tivo que traducir ao castellano, explica polo miúdo o difícil que foi respectar a natureza da escrita de Burguess e o particular gusto do súbdito da súa Graciosa Maxestade polos substantivos requintados. Por exemplo, catamito.

O caso foi que abrimos o libro e atopamos un monte de personaxes e localizacións. O relato comeza no terceiro día após a crucifixión de Xesús de Nazaret no tempo da Páscoa xudea. Todas estas personaxes comezan atormentadas polo  amor familiar directo: o emperador Augusto teme o niño de víboras que enxendrou e refúxiase na illa de Capri onde tortura a habitantes locais e abusa de rapaces novos porque son escravos. Tremenda a escena do emperador tomando o baño matutino. Unha familia xudea composta por nai, dúas fillas e un fillo aspirante a rebelde celote para ensinar cómo era a vida dunha viuva nesa marabillosa terra prometida no tempo de Roma. Os estudosos da Torá, levitas, fariseos e outros, tamén son coma irmáns que loitan por ocupar a cadeira do Pai emitindo interpretacións e xuízos cada vez máis severos e imposíbeis de cumprir contra a nova heresía nazarena.Neste eido destaca Saulo de Tarso (máis tarde coñecido coma San Pablo, pai da Igrexa e fundador do Universalismo).

O nível de conflicto está na imposibilidade de cumprir coas normas interiorizadas e o subseguinte goce que proporciona: o emperador abandona Roma, o celote á fin sitúase nunha acción da que non pode escapar e na que só a violencia desexada pode salvalo e os once herexes, apóstolos da nova Alianza, á fin dispoñen dun “pai morto”, dun permiso para iniciar unha nova relixión.

Este inicio ten episodios cómicos, coma a descrición do encontro de Xesús cos dous de Emaús (Lc, 24). Humor, distancia irónica, unha poderosa capacidade descriptiva fan desta reconstrución algo novidoso, sobre todo tendo en conta que é unha das pasaxes máis comentadas nos púlpitos e representadas na arte.

As loitas políticas na cidade de Roma, o imperio coma imperfecto dispositivo que anula o acontecemento (“ter algo que comer, ter un sitio onde durmir, camiñar tranquilo pola rúa ¿non era iso o Imperio?” reflexiona un soldado romano). O acontecemento que fulmina as estruturas vellas do imperio (o nacemento do cristianismo, a inutilidade manifesta dos once apóstolos, a xenialidade despiadada de San Pablo e coñecelo coma organizador de campos de concentración), as esperanzas febles de amor que teñen os cidadáns do común que habitan o Imperio e a diferencia radical entre a violencia de Estado e a loita martiriolóxica pola vitoria das subversións (diferencia entre coma a guardia pretoriana quita e poñe emperadores e cómon resisten e constrúen o relato os herexes cristiáns) son os temas principais que tocou Burgess. Supoñemos que coma funcionario do Imperio que, máis ou menos, aínda nos goberna (elo non? non falades inglés vós? Nosoutros si e nin sequera tiñamos gana de aprendelo).

Cando esa escasa esperanza de amor fraterno, a determinación martiriolóxica e un incríbel traballo de proselitismo apoiado nas proprias estruturas imperiais que buscan a túa destrución fican xunguidas todo é posíbel. Ou que resistir é vencer. Ou que unha faísca pequena prende un lume en toda a eira.

Eis a verdade á que temos dereito e o ensino deste romance.

Canibalistas canónicos e outra volta sobre as ideas certas (I)

se-lo-que-hicisteis-el-último-verano-e1342533218785Coma saberedes os habitantes das zonas mornas do planeta, estamos no medio pasado do verán. Esta estación é, coma quen dis, polisémica: en cada caletre espertan as imaxes, os sons, os arrecendos ou os cheirumes que cadaquén recolle no decurso vital pero que, na gorida dos publicistas –rajá, sultán!– xa imaxinaron case que común: o verán é isto , e isto e máis cousas que aforramos explicar. Un horror, claro.

Tamén é o mellor tempo para ir a guerra, para sementar cenouras, fabas, millo e moitas outras cousas. Non sabemos qué fan as e os da costa. Nada bó, iso seguro.

E o verán é para ir de festas patronais por Galicia adiante ou ben achergarse á súa versión urbana: festivais musicais.

Nós fomos a un o outro día. Not bad, not bad. Non lembramos moito do que alí aconteceu, boísimo sinal. Gustounos este grupo pero non nolo teñades moi en conta. Nosoutros de música temos  pouca idea porque máis ben impórtanos meio pataco podre. Somos insensíbeis ao magnetismo dos festivais e os cortes de pelo que misturan rapado con melena decolorada e as prendas vaqueiras nevadas desta tempada porque básicamente, fomos, somos e seremos sempre ateos.

Rexeitamos participar –místicamente– de acontecementos nos que a comuñón da comunidade de fans do electro, o pop psicodélico ou o rockabilly  –sexa cal for a diferencia que existan entre elas– impónse porriba de todo e elimina todas as barreiras circunstanciais que semellan agora o pago místico da eucaristía impartida por Brandon Flowers ou Dionisio Martín Lobato e María de los Ángeles Muñoz Dueñas .

Refugamos de pensar que todo é unha merda pero menos mal que temos a música; renegamos con aldraxes de compartir corenta minutos de xenialidade compositiva cos inimigos mortais e os fillos inocentes das oligarquías e sospeitamos que detrás dese cartel cervexeiro hai un catecismo moi moi moi aburrido: SOCIALIZACIÓN FORZOSA OU EXILIO. Apenas vemos as diferenzas entre as moreas de rapaces que perdían os debuxos do sábado á maña por ir ao catecismo e logo á misa e o monte de “treintajuveniles” e demais cruzando a entrada do FIB. Quizáis porque son as mesmas personas.

Se cadra por iso as misas son coma son. Nun mundo medieval pechado, onde o señor dispuña dos ríos e as fragas e as leiras e as viñas e as lanchiñas e  de todos e todas as demáis, puido ser unha boa idea, Xa o vemos: aí estábamos nós, crueis señores, sabendo que o día que víamos era tan noso como podía ser o último porque todos e todas nos odiaban a matar. Así que para combatir ese odio temos que conseguir ese estraño sentimento que é a devoción, mestura de medo e esperanza e sentido xeométrico da existencia.

E para chegar á devoción temos que descompoñer corpos e arrebatar intres precioso e arruinar as mañáns por vir e prometer que só nós violaremos os seus corpos, levaremos as súas colleitas e sacrificaremos os seus pobres animais.

E hai que facelo porque deus así o quere –se pensades o contrario, recomendamos un repaso ao libro do Éxodo– e os demáis, todos e todas, teñen que aceptalo. Así que estamos na misa e todos somos outras personas alí dentro. Non somos os corenta parceiros e parceiras sen dentes e coa face chea de espullas e cos dedos enghruñidos do frío, ou as catro prostitutas, os sesenta nenos dos que restarán trinta coma moito ou o señor e señora feudal con cinco fillos a manter, nugalláns e violadores.

Non. Durante esa hora somos trece personas: once apóstolos, un mártir e un heroe (o conto contámolo nosoutros, vale?). E dicimos as palabras de arrepentimento e perdón, de ledicia e fraternidade; de medo escorrentado cando ves que estás cos outros. Fincamos os xeonllos o chan e lembramos cada barbaridade acontecida nos seis días anteriores e choramos con  sinceiro arrepentimento e os outros o saben e dánnos o pan que non é pan e unha copa de sangue que esvara pola gorxa e nosoutros somos ex-novo, un outro que xa fora pero que sae  resucitado, desa escuridade vaxinal e consagrada, ao mundo corrupto e funxible para volver traumatizar a quenes foran os teus irmáns hai cinco minutos escasos. Non interpretabámos ao mártir nin aos apóstoles. Os señores son traidores ou heroes, segundo o libro que teñamos nas mans.

Se saísemos con esta sensación cada dominco nunca faltaríamos. Pero non é así. Así que chegamos aos concertos de música e a búsqueda da tribo perdida.  Chorradas, dicimos nós. O marketing e a publicidade e a socialización da mercancía/persona xa joderon a relixión así que…Por qué carallo non ían joder a música?

Así que, cabreados coma monas, decidimos ler algo que relatase algo do espallamento. É por iso que na vindeira entrada falaremos un cacho da novela “El reino de los réprobos”, de Anthony Burgess.

“Valis”: a humanidade non é suficiente

Aquí reenghanchamos con Lost...Error!

Aquí reenghanchamos con Lost…Erro!

Se hai unha cousa que nos mete medo é pensar que o que vemos, ouvimos ou falamos xa o dixemos antes. Este é, para nosoutros, un dos síntomas que indican que a chencha non vai coma debera. Os dons da profecía rematan en meses de medicación nos días que corren, anque no pasado tampouco lle foi millor a quenes crían ver os días por vir antes co resto. Agás Daniel, que ficou para os restos coma un atractivo mozo que mira á raíña de Saba no Pórtico da Gloria,  Xoán de Patmos, que clavou un best seller, e Nostradamus, que arrepañou favores reais cos seus contiños arrítmicos, os profetas coñecen máis tempos duros e incomprensión ca ningún outro.

Pódense dividir en dous: áxiles vendedores con información privilexiada ou toliños arrastrados polas coincidencias.

Pero aínda así…Presta ler a quenes intentan sacar a cachola do río que nos leva. É por iso que hoxe tocamos a Philip K. Dick e a súa novela chiflada por excelencia: Valis. Este romance fai parte da triloxía do “segundo” K. Dick, xunto coas obras “Invasión divina” e “La transmigración de Timothy Archer”, só que esta última é moi difícil de atopar, cunha última edición de hai trinta anos.

Presente sempre na illa

Presente sempre na illa

Chamamos a Valis coma o segundo K. Dick porque foi a primeira obra que escribiu cando foi quen de recuperarse un pouco da crise mental que sufriu nos setenta. Na década anterior, o autor destacara no eido da ciencia fición e participara activamente na contracultura  (o demo a leve).

En Valis coloca ao seu protagonista –non é difícil entender que se trata do propio K. Dick, incluso chámalle “Philip”– no preciso instante da súa salvación: metido ata o pescozo na lama, o prota recibe unha iluminación a través dun poderoso raio rosa que lle zumba na testa. Despois de ser alcanzado, a ilusión paranoide toma o control do protagonista que comeza a entenderse a si proprio en dous planos reais diferentes:

a) o escritor destrozado que só quere sandar e vivir o mundo tal cual o ve

b) un gnóstico cristián primitivo que coñece o auténtico segredo da vida eterna e que está atrapado neste mundo, que non é máis que unha fraude posta para ocultar a verdadeira realidade, que é que o imperio romano non rematou e todos somos prisioneiros nesa cadea invisíbel. Esta é a frase: “O imperio nunca rematou”.

A partires deste punto comeza unha das novelas máis crípticas e fascinantes do autor. Salferido de referencias á cultura popular da altura (trasuntos de David Bowie ou Frank Zappa) e tamén da alta cultura moderna (Goethe, Descartes) e antiga (Platón, o gnosticismo cristiána, a língua grego Koiné que Philip aprende  por “ciencia irradiada” e que é a língua na que se escribiron os manuscritos do Qumrán e a Septuaxinta)  vainos deixando intrigados porque…Quén raios sabe se non é certo o que conta? Non podería ser que os satélites manipulen os pensamentos? Non é posíbel que o tempo sexa coma un chorro que flui pero é palpábel?  Acaso o progreso técnico non demostra decote que “só empregamos unha pequena parte do nosos ilimitado potencial intelectual”?

Estas cuestións forneceron ao xénero de ciencia fición até hoxendía. Abonda con lembrar Matrix, They live, etc…É máis, atopamos referencias directas á viaxe no tempo e ao gnosticismo en produtos como Lost, no que dous dos seus escuros protagonistas len Valis coma quen le un manual de uso da viaxe fundimolecular para profetas pros. Así acabou de ben Lost, con todos os cabos atados e finais coherentes. Ah, que no voso plano existencial non foi así? Ha-ha-ha.

Con Valis acontece algo similar: ten un final decepcionante ao noso xuízo e non ten que ver coas continuacións. Non estamos satisfeitos porque deixámonos levar por esa idea atrevida e o desenvolvemento non acaba de funcionar. Non sabíamos por qué, até agora.

Lemos unha explicación en Amor sin piedad de Slavoj Zizek, no que o esloveno contrapón as dúas actitudes básicas que atopamos nos discursos filósoficos non-materialistas dialécticos:

  • Por unha banda, temos o humanismo que ensina que o home pertence á terra e debe vivir nela coma quen mora nunha casa. Todo está á súa disposición mediante o traballo e o intercambio de benes, coma apuntaba o mozo Marx.
  • Por outra banda, temos o gnosticismo e as súas derivacións posteriores (cátaros e demáis heresías dualistas) nas que o Coñecemento é pouco máis que lembrar un estado previo máis puro, espiritual, contra a evidencia material que non á máis que a creación fallida dun demiurgo idiota. Así, Xesús de Nazaret sería un enviado do Deus auténtico que viría a reparar os fallos do demiurgo idiota na forma dun avatar incorpóreo, máis ou menos (vede que isto da virtualidade xa ten tempo). Cómpre dicir que a ortodoxia católica reprimiu con moi especial saña esta heresía que, ben pensada, non é máis que o dogma católico cumplido con severidade: o corpo ( o cheiro, o foder, a fame, a sede, a nugalla) é malo. O espírito bo.

lostegg-valisZizek recorre a Heidegger e o concepto de Geworfenheit (“ser botado” achamos que sería unha tradución posíbel). O alemán di: “Vale, moi ben. Todos temos ese sentimento de inadaptación entre o que somos e o lugar que ocupamos na existencia pero…E se é esta inadaptación o elemento fundamental do noso ser? E se é ese baleiro o que nos define coma humanos pensantes? E se non existe ese antes perfecto?”.  Para abreviar, Heidegger resolve que o ser pode existir nun plano non-local pero estaría condenado a esvaerse. É nesa relación na que garante a súa continuidade no tempo e no espacio e froito desa relación, veñen os seudoproblemas entre humanismo e gnosticismo. A distorsión radical e profunda entre o que somos e o que vivimos é o que nos toca carrexar xa que é irreversíbel. O froito é a conciencia filósofica que ten coma traballo principal aniquilar a explicación do mito.

E non é este un traballo concluso nin só dirixido á chamada “masa inculta”. Non. É recibido pola propia ilustración e cómpre volver a estes conceptos cando a pulsión mítica volve unha e outra vez para roubármonos horas da vida con series trampulleiras o para explicar como marabilloso narrador a unha historia da propria  ilusión paranoica. Queremóste porque xa che coñecemos, Philip K. Dick.

Amy Hempel, a mamá dos caníbales

hempelNosoutros facemos todo por fame e amor. Abrimos as entrañas dos achegados para saber qué hai dentro e para que as súas partes máis escuras vexan por fin a luz. Non sempre resulta ben pero tampouco quedamos pensando nos erros demasiado tempo porque non somos de concentrarnos…Hai tantas carnes no mundo adiante!

E por amor, señora.

Facem0s o que facemos por inmenso amor á humanidade e aos seus momentos máis breves que acubilla, neses nos que un pensa que xa non haberá un “e despois e despois e despois”. A mamá foi quen nos ensinou a ir por aí. A nosa mamá chámase Amy Hempel. Non é sinxelo falar dela porque, claro, cada un de nós ten que contar unha historia especial e seguramente unha resultaría contradictoria coa outra. Iso si, falámolo e chegamos a varios puntos en común:

  1. O que importa cando lemos as cousas de mamá son as frases porque son curtas e quitan toda a esperanza para meterche dentro do intre vivo. A liña das historias nunca é “eu que son así e asá e teño unha grande vida interior e mira como me autosupero”. Non. A historia é máis ben : “cando Pepita saía da academia co seu novo diploma de francés na man e pensando na viaxe dese verán a Francia, non viu chegar ao camión e quedou incrustada no radiador”. Algo así.
  2. Á mamá non lle gusta que mexeriquemos na casa. Diso nada. Se non temos motivos certos para chorar, ela rápido dá un ou dous. Hai que dicir que os seu primeiro libro chamábase “Razones para vivir” así que xa podedes ver por onde vai o conto: a súa literatura vai de arrepentimento, de sufrimento, de supervivencia e de alucinar coas súas frases, repetimos.
  3. Pode que se ledes algo de poesía xaponesa, ou idea a un recital de Aldaolado, ou escoitades as cancións folk dos Estados Unidos, algunhas delas, atopedes algo de Hempel. A súa precisión terríbel a concisión perfecta de cada sintagma provócanos medos, suores, tremor de perniñas e gana inmensa de deitarnos no chao a dicir “oh si, oh si”. E non somos os únicos. Non inventou a chamada literatura minimalista, pero sen ela non sería o mesmo.
  4. Tendes todos os contos da mamá reunidos en “Cuentos completos” editado en castelán por Seix Barral. Por votación, o noso favorito é “La cosecha”.

E pouco máis. Cando estemos de humor pasaremos algún contiño por esta canle. Permanecede atentos, galopíns.

Poesía é profecía: “El caso Pasolini: crónica de un asesinato”

pierpaHoxe choramos moito na cova dos caníbales: os osos de defunto que puxemos pró caldo eran de Pier Paolo Pasolini. Aínda que algúns quixeron deixalo aí mesmo e buscar outra cousa de xantar (qué sabemos nós, unha broa, un pouco queixo…) por maioría dentuda votouse que non, que nada de achantar. “A come-lo caldo”, que diría un dos capos dos señoritos e grande estratega do galego falado “para no molestar a nadie”.

Total, que viramos sentimentais e no fondo da cova, alí onde pensamos e non traballamos, onde acontecen a maxia e a relixión e as “pinturitas”,  repasamos todo o que alí había de PPP. Temos libros, case todos os filmes e a novela gráfica que construiu Gianluca Maconi  e que foi editada en 2010 por Gallo Nero. Unha xoia. Unha advertencia e ao tempo, un reflexo poético da propia vida do último intelectual europeo: xunto a reconstrución do funeral, dos testemuños que alí se deron, das últimas horas da vida de Pasolini, hai unha fermosa fábula sobre que supón ser intelectual. Unha definición, unha etiqueta forte nestes días de “¿y quién dice qué es esto o lo otro? ¿Quién lo decide?”. A fábula do príncipe entregado aos tigres famentos, do sacrificio total para salvar a vida dos propios verdugos, axústase moito ao que foi a vida e a morte de Pierpa.

Aos profetas non se lles entende ben cando propoñen versos. As súas verbas son coma unha raiola atravesando unha nube de pó: unha imaxe bonita pero de significación confusa, se a tivese. Cremos nosoutros que isto é debido a que non advirten ao presente sobre o futuro, senón que cada vaticinio é un tropezo do presente para explicar o pasado. Nunca se ven de cerca porque son tan grandes coma un calamar abisal.

Importa o que digamos nós sobre un xigante? Advertimos algo do que el xasempre entendeu? Da inutilidade intelectualoide de recitar nomes e parágrafos, dese vicio dos chamados “comunistas” romanos? Do poder da televisión para erradicármonos na normalidade e a normalización?  Pagou a pena o chumbo que comeron os que estaban antes ca nós ou cuspimos sobre eles ao entender que “todos son iguales” e “tienen derecho”?

Hai que dicir que non, que achantamos. Recomendamos mil veces o cómic por mil motivos: excelente debuxo en negro e branco, con trazos que gobernan á perfeción o dramatismo narrativo: difuso na noite, fulcral no enterro (os camposanto só existen a plena luz, contra o que coidaban os románticos) subtil na claridade do deseño, veraz na transcrición escrita da fonética da xente do común, a única que importa.

Si, todos estamos en perigo. Si, el viuno antes. Pero dicimos que achantamos porque non hai moito que roer: desque saiu o cómic arderon mil veces mil prazas en mil cidades pero nese lume lembramos uns versos de Pierpá: “Ninguén debería quere repetir o pasado / a non ser que coma poeta/ poida evocalo“. Arden e ninguén quere escoitar ao carón. Queiman e esvaen os días por vir e non hai chío do comunismo porque a restauración das esquerdas é todo un loureiro victorioso da burguesía rampante. Un “yo comprendo”. Ou “ya veremos”. Ou “lo que tenemos”. Na novela gráfica Pasolini entregase por propria vontade aos tigres que esmorecen. Paralelamente, detallase como foi a tunda que o matou, a saña dos de abaixo contra as ideas que sementou nos caletres e que, cada vez con maior frecuencia, retornaban: a alianza das clases poderosas polo imperialismo do non-acontecemento, o odio á historia, a enfermidade burguesa transnacional. O desprezo ás formas de vida. A idea de Pasolini é coma o mesma conciencia asasina de Raskólnikov: volve e rexuba e pode ser. Claro que pode ser.

E as imaxes e poemas de Pasolini, que detallan a falla desa idea bastarda, que proxectan o seu ascenso total e como xa non hai remedio para nós, pobres mutilados, condenados a respostas cortas e excluíntes, a A ou B ou C no proprio interese, á linguaxe das horas do día. Todo o que pasaba en “Saló” xa o sufrimos e seguimos aquí. E cómo?

Poesía é profecía é violencia. E todo o demáis, silencio.

Mecánica da máquina de guerra: “Primeros materiales para una teoría de la Jovencita”

Jacques Fabian Gautier D'Agoty-1717 - 1785Un grupo de homes e mulleres foi detido a finais do 2008 na localidade francesa de Tarnac baixo a acusación de terrorismo. Eis o ponto de partida para a historia do chamado grupo “Os nove de Tarnac”. Polo menos, así comeza nas crónicas dos xornais. Tanto os encausados coma antigos colaboradores rexeitaron sempre esta cualificación, asemade as etiquetas de “anarcoanticapitalistasdestremaesquerda” que facían monte ao carón dos seus nomes nas moi elaboradas pezas informativas asinadas polo Ministerio de Interior francés.

Pero así foi como soupemos deles, non podemos mentir. Desde ese incidente, as obras asinadas polo nomeado grupo Tiqqun pasaron pola cova dos caníbales para servir de alimento. Así foi: “Introducción a la guerra civil”, “Teoría del Bloom”, “La insurrección que viene”, “Llamamiento” pasaron por mans e cacholas e bocas e provocaron sopapos mutuos e tiróns de pelo. O que acontece  sempre que atopamos libros bos e tomamos demasiado café.

A escrita da obra, a penúltima editada en castelán, reproduce unha das metáforas-clixé dos anos noventa e os ceros: a fragmentación, o espello escachado que reflicte anacos inconexos de nós. Iniciada na teoría social por Baudrillard (en Ilusión da fin, por exemplo) a imaxe escarallada da unidade ontolóxica inscrita no percurso histórico empregouse para case todo e deu en chegar a vídeos musicais e anuncios publicitarios.  Tiqqun rexuba no caixón ahistórico da existencia e devolve unha escrita fragmentaria e paródica: o libro combina anacos de publicacións e magazines do “life-style” (o demo a leve) canda as propias reflexións do ser “Jovencita”.

Eres tan original, compleja y profunda"

Eres tan original, compleja y profunda”

O ser devido en “Jovencita” é unha forma-de-non-ser propria das sociedades ocidentais. Dado que xa non hai sociedades libres, nin povos soberanos, nin línguas pouco prácticas alén da biopolítica, a potencialidade do ser metropolitano, o bloom das cidades, é un individuo –home ou muller–preocupado e anguriado. Só a súa superficial beleza, que funciona como terrible pano que oculta un abismo de deseperación e a desquiciada hixiene social que exerce con precisión parecen funcionar neste corpo colonizado para sempre:  “Ya sea camarero, modelo, publicitario, ejecutivo o animador, la Jovencita vende hoy su ‘fuerza de seducción’ como antaño se vendía la ‘fuerza de trabajo’”.

Tiqqun non agarda nada de ninguén, así que neste libro só existe a metafísica crítica e a negación da política. Funciona a nivel filosófico pero a complicada onotoloxía individual que prantexa deixana fóra de calquer tipo de solución política. A saber, “fuxe ou morre aínda máis”. Como puntos a favor, atopamos o excelente desenvolvemento do concepto “Espectáculo” de Debord e a poetización de Agamben. Unha mostra: ” No es tanto que los ciudadanos hayan sido derrotados en esta guerra como que, negando su realidad, se han rendido desde el principio; lo que SE les deja a modo de ‘existencia’ ya no es más que un esfuerzo de por vidapara hacerse compatibles con el Imperio. De esta infinita servidumbre voluntaria a la norma, a una norma cambiante, proviene el hecho de que nunca sepamos con quién estamos… hasta que ocurre algo, y entonces es demasiado tarde.”

Xente, somos macaquiños de ventriloquia e somos falados por un outro, coa súa voz nos beizos nosos e súa man polo buraco xa dilatado. Sentímolo, pero é así.

"Todo o día, toda a noite, peronas de mala calidade"

“Todo o día, toda a noite, peronas de mala calidade”

Por outra banda, a crítica innegociábel que fan da vida nas cidades, asemade a publicidade da comuna como única saída deixannos fríos. Ben, non a todos nós. En verdade, este é o motivos de que nos demos de sopapos á hora do café. Hai caníbales que quererían o seu tarnac. Outros caníbales pensamos que precisamos a outros humanos, cantos máis mellor, para procurarmos o alimento. Esto xa ven desde “Llamamiento. É así:  “El espectáculo no es una cómoda síntesis del sistema de los mass-media. Consiste también en la crueldad con que todo nos remite sin tregua a nuestra propia imagen. El imperio no es una especie de entidad supra-celeste, una conspiración planetaria de gobiernos, de redes financieras de tecnócratas y multinacionales. El imperio está allí donde nopasa nada. En cualquier sitio donde esto funciona. Allí donde reina la situación normal”

A crítica faise máis forte aí donde critica á chamada !esquerda”. Sen querer falar a prol da marca branca política do capital europeo, achamos un trasfondo terrible nesta parte: os fillos das elites francesas fican aborrecidos da militancia  habitual. Nós, que somos da aldea, non o vemos así e parecenos un ataque de “pijerío”.