Canibalistas canónicos e outra volta sobre as ideas certas (I)

se-lo-que-hicisteis-el-último-verano-e1342533218785Coma saberedes os habitantes das zonas mornas do planeta, estamos no medio pasado do verán. Esta estación é, coma quen dis, polisémica: en cada caletre espertan as imaxes, os sons, os arrecendos ou os cheirumes que cadaquén recolle no decurso vital pero que, na gorida dos publicistas –rajá, sultán!– xa imaxinaron case que común: o verán é isto , e isto e máis cousas que aforramos explicar. Un horror, claro.

Tamén é o mellor tempo para ir a guerra, para sementar cenouras, fabas, millo e moitas outras cousas. Non sabemos qué fan as e os da costa. Nada bó, iso seguro.

E o verán é para ir de festas patronais por Galicia adiante ou ben achergarse á súa versión urbana: festivais musicais.

Nós fomos a un o outro día. Not bad, not bad. Non lembramos moito do que alí aconteceu, boísimo sinal. Gustounos este grupo pero non nolo teñades moi en conta. Nosoutros de música temos  pouca idea porque máis ben impórtanos meio pataco podre. Somos insensíbeis ao magnetismo dos festivais e os cortes de pelo que misturan rapado con melena decolorada e as prendas vaqueiras nevadas desta tempada porque básicamente, fomos, somos e seremos sempre ateos.

Rexeitamos participar –místicamente– de acontecementos nos que a comuñón da comunidade de fans do electro, o pop psicodélico ou o rockabilly  –sexa cal for a diferencia que existan entre elas– impónse porriba de todo e elimina todas as barreiras circunstanciais que semellan agora o pago místico da eucaristía impartida por Brandon Flowers ou Dionisio Martín Lobato e María de los Ángeles Muñoz Dueñas .

Refugamos de pensar que todo é unha merda pero menos mal que temos a música; renegamos con aldraxes de compartir corenta minutos de xenialidade compositiva cos inimigos mortais e os fillos inocentes das oligarquías e sospeitamos que detrás dese cartel cervexeiro hai un catecismo moi moi moi aburrido: SOCIALIZACIÓN FORZOSA OU EXILIO. Apenas vemos as diferenzas entre as moreas de rapaces que perdían os debuxos do sábado á maña por ir ao catecismo e logo á misa e o monte de “treintajuveniles” e demais cruzando a entrada do FIB. Quizáis porque son as mesmas personas.

Se cadra por iso as misas son coma son. Nun mundo medieval pechado, onde o señor dispuña dos ríos e as fragas e as leiras e as viñas e as lanchiñas e  de todos e todas as demáis, puido ser unha boa idea, Xa o vemos: aí estábamos nós, crueis señores, sabendo que o día que víamos era tan noso como podía ser o último porque todos e todas nos odiaban a matar. Así que para combatir ese odio temos que conseguir ese estraño sentimento que é a devoción, mestura de medo e esperanza e sentido xeométrico da existencia.

E para chegar á devoción temos que descompoñer corpos e arrebatar intres precioso e arruinar as mañáns por vir e prometer que só nós violaremos os seus corpos, levaremos as súas colleitas e sacrificaremos os seus pobres animais.

E hai que facelo porque deus así o quere –se pensades o contrario, recomendamos un repaso ao libro do Éxodo– e os demáis, todos e todas, teñen que aceptalo. Así que estamos na misa e todos somos outras personas alí dentro. Non somos os corenta parceiros e parceiras sen dentes e coa face chea de espullas e cos dedos enghruñidos do frío, ou as catro prostitutas, os sesenta nenos dos que restarán trinta coma moito ou o señor e señora feudal con cinco fillos a manter, nugalláns e violadores.

Non. Durante esa hora somos trece personas: once apóstolos, un mártir e un heroe (o conto contámolo nosoutros, vale?). E dicimos as palabras de arrepentimento e perdón, de ledicia e fraternidade; de medo escorrentado cando ves que estás cos outros. Fincamos os xeonllos o chan e lembramos cada barbaridade acontecida nos seis días anteriores e choramos con  sinceiro arrepentimento e os outros o saben e dánnos o pan que non é pan e unha copa de sangue que esvara pola gorxa e nosoutros somos ex-novo, un outro que xa fora pero que sae  resucitado, desa escuridade vaxinal e consagrada, ao mundo corrupto e funxible para volver traumatizar a quenes foran os teus irmáns hai cinco minutos escasos. Non interpretabámos ao mártir nin aos apóstoles. Os señores son traidores ou heroes, segundo o libro que teñamos nas mans.

Se saísemos con esta sensación cada dominco nunca faltaríamos. Pero non é así. Así que chegamos aos concertos de música e a búsqueda da tribo perdida.  Chorradas, dicimos nós. O marketing e a publicidade e a socialización da mercancía/persona xa joderon a relixión así que…Por qué carallo non ían joder a música?

Así que, cabreados coma monas, decidimos ler algo que relatase algo do espallamento. É por iso que na vindeira entrada falaremos un cacho da novela “El reino de los réprobos”, de Anthony Burgess.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s