Atia of the Julii: economía sexual liberalizada

Polly Walker é Atia

Polly Walker é Atia

Onte puxemos un dvd de ‘Rome’ para ver algo despois da cea… A mellor serie de todos os tempos da HBO!! Queriamos falar do noso personaxe favorito: Atia dos Xulios, interpretada pola actriz británica Polly Walker. Trátase da caracterización ficticia da sobriña de César, Atia Balba Cesonia, mesturada cunha das primeiras ‘femme-fatale’ da historia europea, Clodia (supostamente, esta golfa de enorme intelixencia pasou a historia coma a Lesbia de Catulo, e foi que provocou no duro poeta republicano os versos de “odi et amo”)

É o noso personaxe favorito polo que ten de anti-heroina: actúa sempre movida pola ambición personal, cuxa esfera de influencia apenas si achega aos seus fillos ou ao seu tío, mighty and powerful Xulio César. Só hai un ha cousa clara con Atia: Os xulios prevalecen, aínda que non se sabe cantos deles.

Alén diso, está a obviedade de ser muller nunha cultura mediterránea que diríamos sería machista polos roles que asume cadaquén segundo o sexo ao q pertenza. Pero se ollamos algo máis perto, diríamos que a ideoloxía da clase dominante patricia, a forma na que se deixa ver en Rome, é transferida e deformada para as clases populares, formadas por plebeios, libertos e escravos.  Mentres os patricios entenden toda a súa vida coma a loita polo poder, o ascenso social ou a conservación do status e nesa tarefa homes e mulleres cada un no seu eido (homes que van a guerra ou ao senada, mulleres que empregan o sexo para establecer alianzas ou provocar divorcios e garantir dereitos e continuidades con descendencia).

Esta idea transfirese ás camadas populares cunha especie de “moral”: o home debe ir a guerra, a muller debe gardar a casa. Queiran ou non. E son estrictos coma o carasas no cumplimento do deber. Básicamente, en Rome hai dous tipos de romanos: os sociópatas elitistas e os asesinos brutais low class. Heil the Caesar!

Volvendo a Atia, enumeramos as fazañas nas dúas tempadas  de Roma (se cadra son spoilers pero…a serie ten máis de dez anos xa, así que a chorar a Cangas): escraviza con sexo a Timón, un comerciante xudeo, para que lle entregue un magnífico cabalo que mercara Pompeio (cocónsul da República xunto a Xulio César) para darllo ao César; envía nese mesmo cabalo ao seu fillo de doce anos Octavio até a Galia Cisalpina para que lle entregue en man o cabalo ao seu tío, a viaxe acaba fatal para o rapaz, claro; provoca o divorcio da súa filla e corta a reconciliación posterior pola vía asasina e, sobre todo, inicia unha guerra coa xefa da casa dos Xuños, Servilia. Esta guerra aberta que inclúe desinformación, torturas brutais, violacións asaltos, escravos de enormes penes e seis barrís de xeo. Buah, neno.

Outro tema que provoca discusión na cova é a clase de economía sexual que mostra a serie. Sendo as clases altas as posuidoras dunha economía sexual liberalizada, na que se impulsa e impoñe a búsqueda do pracer sexual sen ligaduras frente á política matronial que é puro negocio (Atia procura ensino profesional para o fillo adolescente en materia de asasinatos e sexo e entrega á súa filla Octavia para casar co seu amante e auténtico amor Marco Antonio por acordos políticos) e pola súa banda, as clases populares nas que as mulleres carecen da autonomía do pracer sexual fóra do matrimonio e son, tachán tachán, simples e valiosas posesións, aínda que non tan valiosas coma un bon escravo tracio. Máis ben, son desas que acoitelas ou deitas no lixo cando xa non cumplen coa súa función. Si, desgraciadamente en Roma facíase así e na serie podemos ver exemplos a miúdo.

O caso é que chegamos á conclusión de que parte da actitude dunha e doutra clase remite á moral dos escravos e a moral dos amos da que falaba Nietzsche –de forma esquemática e dramatizada, é unha serie,  non é un seminario filosófico– pero a nososutros, ao final, lembrounos a un párrafo de Houllebeq:

En definitiva, dixen para min, non hai dúbida de que o sexo na nosa sociedade representa un segundo sistema de diferenciación, completamente independente do diñeiro, e compórtase como un sistema de diferenciación de xeito implacable, polo menos así. Ademais, os efectos de ambos sistemas son estrictamente equivalente. Como premisa liberalismo económico, e por razóns similares, o liberalismo sexual produce fenómenos de pauperización absoluta. Algúns fan amor todos os días, cinco ou seis veces na súa vida, se algunha vez. Algúns fan amor con decenas de mulleres, algúns con ningún. É o que se chama a “lei do mercado”. Nun sistema económico que prohibe o despedimento libre, todo o mundo está máis ou menos, de atopar o seu nicho. Nun sistema sexual que prohibe o adulterio, que xestiona cada un, máis ou menos, para atopar o seu compañeiro de cama. Nun sistema económico perfectamente liberal, algúns acumulan fortunas considerables, outros afundir o desemprego e a pobreza. Nun sistema sexual perfectamente liberal, algúns teñen unha vida erótica variada e excitante, os outros están reducidos á masturbación e á soidade.

Hia que apreciar aos grandes inimigos

Hai que apreciar aos grandes inimigos

Asi pensamos de Atia e asi procede: a piedade, a simpatía, os remorsos son un indicativo de debilidade para a primeira muller romana. A soidade e a perda progresiva da súa autonomía feral, presa dunha dependencia cara Marco Antonio –que abandona a Atia para emprender unha aventura político-sexual-toxicómana con Cleopatra Filopátor) comeza cando remata a súa guerra con Servilia (da que xa falaremos). E Atia fixo por nosoutros,no seu tempo, unha nova visión da ideoloxía aparente e a realmente existente nos nosos días. A aparente é a maioritaria, a dos escravos: nada de sexo en exceso, rigor mortificante do corpo, fidelidade irracional, etc. A realmente existente témola nos anuncios do día  a día: sexo para todo, corre e estate en forma para ter sexo, viaxa para ter sexo, estuda connosco para gañar cartos e ter sexo. Explora, fai realidade as túas fantasías porque é bon e evita frustracións e tal e tal e tal.

O certo é que, coma apuntaba Houllebeq, esta ideoloxía é a base imperial (alí onde nada acontece e manda o costume porriba da norma) e é interesante que a serie aborde este tema xusto no intre en que Roma pasa de república senatorial a Imperio. E vale para nosoutros, para que pensemos en que desque toda a chanfaina da liberación sexual comezou, crucemos pola rúa a grotescos homes de musculatura inútil e mulleres de enormes peitos mentres lemos en foros de internet cada vez máis casos de rapaces que chegan á cumplir os trinta sen ter relacións sexuais. Dá que pensar, non o neguen. Un pouco de Roma, é moito.

la lucha de clases y la red social

espejismos digitales

“Los investigadores Ed Mayo y Agnes Nairn han hallado que ‘en Gran Bretaña, los niños de hogares con más carencias pasan mucho más tiempo ante el televisor e Internet que sus homólogos de hogares más acomodados’. Los datos son asombrosos: en comparación con los más privilegiados, es nueve veces más probable que los niños de hogares pobres con ordenadores coman delante de estos aparatos y cinco veces más probable que permanezcan inmersos en ellos antes de acostarse. (…). Todo lo cual equivale a decir que los niños pobres consumen más vida de pantalla que sus homólogos más pudientes.
He aquí un hecho básico, aunque ignorado a menudo, acerca de la red social: las interacciones cara a cara, las relaciones personales y la presencia física pueden ser formas de privilegio. Este hecho básico es conocido por cualquiera que busque empleo y haya enviado su curriculum por correo electrónico a un posible…

Ver la entrada original 66 palabras más

Canibalistas canónicos e outra volta sobre as ideas certas (I)

se-lo-que-hicisteis-el-último-verano-e1342533218785Coma saberedes os habitantes das zonas mornas do planeta, estamos no medio pasado do verán. Esta estación é, coma quen dis, polisémica: en cada caletre espertan as imaxes, os sons, os arrecendos ou os cheirumes que cadaquén recolle no decurso vital pero que, na gorida dos publicistas –rajá, sultán!– xa imaxinaron case que común: o verán é isto , e isto e máis cousas que aforramos explicar. Un horror, claro.

Tamén é o mellor tempo para ir a guerra, para sementar cenouras, fabas, millo e moitas outras cousas. Non sabemos qué fan as e os da costa. Nada bó, iso seguro.

E o verán é para ir de festas patronais por Galicia adiante ou ben achergarse á súa versión urbana: festivais musicais.

Nós fomos a un o outro día. Not bad, not bad. Non lembramos moito do que alí aconteceu, boísimo sinal. Gustounos este grupo pero non nolo teñades moi en conta. Nosoutros de música temos  pouca idea porque máis ben impórtanos meio pataco podre. Somos insensíbeis ao magnetismo dos festivais e os cortes de pelo que misturan rapado con melena decolorada e as prendas vaqueiras nevadas desta tempada porque básicamente, fomos, somos e seremos sempre ateos.

Rexeitamos participar –místicamente– de acontecementos nos que a comuñón da comunidade de fans do electro, o pop psicodélico ou o rockabilly  –sexa cal for a diferencia que existan entre elas– impónse porriba de todo e elimina todas as barreiras circunstanciais que semellan agora o pago místico da eucaristía impartida por Brandon Flowers ou Dionisio Martín Lobato e María de los Ángeles Muñoz Dueñas .

Refugamos de pensar que todo é unha merda pero menos mal que temos a música; renegamos con aldraxes de compartir corenta minutos de xenialidade compositiva cos inimigos mortais e os fillos inocentes das oligarquías e sospeitamos que detrás dese cartel cervexeiro hai un catecismo moi moi moi aburrido: SOCIALIZACIÓN FORZOSA OU EXILIO. Apenas vemos as diferenzas entre as moreas de rapaces que perdían os debuxos do sábado á maña por ir ao catecismo e logo á misa e o monte de “treintajuveniles” e demais cruzando a entrada do FIB. Quizáis porque son as mesmas personas.

Se cadra por iso as misas son coma son. Nun mundo medieval pechado, onde o señor dispuña dos ríos e as fragas e as leiras e as viñas e as lanchiñas e  de todos e todas as demáis, puido ser unha boa idea, Xa o vemos: aí estábamos nós, crueis señores, sabendo que o día que víamos era tan noso como podía ser o último porque todos e todas nos odiaban a matar. Así que para combatir ese odio temos que conseguir ese estraño sentimento que é a devoción, mestura de medo e esperanza e sentido xeométrico da existencia.

E para chegar á devoción temos que descompoñer corpos e arrebatar intres precioso e arruinar as mañáns por vir e prometer que só nós violaremos os seus corpos, levaremos as súas colleitas e sacrificaremos os seus pobres animais.

E hai que facelo porque deus así o quere –se pensades o contrario, recomendamos un repaso ao libro do Éxodo– e os demáis, todos e todas, teñen que aceptalo. Así que estamos na misa e todos somos outras personas alí dentro. Non somos os corenta parceiros e parceiras sen dentes e coa face chea de espullas e cos dedos enghruñidos do frío, ou as catro prostitutas, os sesenta nenos dos que restarán trinta coma moito ou o señor e señora feudal con cinco fillos a manter, nugalláns e violadores.

Non. Durante esa hora somos trece personas: once apóstolos, un mártir e un heroe (o conto contámolo nosoutros, vale?). E dicimos as palabras de arrepentimento e perdón, de ledicia e fraternidade; de medo escorrentado cando ves que estás cos outros. Fincamos os xeonllos o chan e lembramos cada barbaridade acontecida nos seis días anteriores e choramos con  sinceiro arrepentimento e os outros o saben e dánnos o pan que non é pan e unha copa de sangue que esvara pola gorxa e nosoutros somos ex-novo, un outro que xa fora pero que sae  resucitado, desa escuridade vaxinal e consagrada, ao mundo corrupto e funxible para volver traumatizar a quenes foran os teus irmáns hai cinco minutos escasos. Non interpretabámos ao mártir nin aos apóstoles. Os señores son traidores ou heroes, segundo o libro que teñamos nas mans.

Se saísemos con esta sensación cada dominco nunca faltaríamos. Pero non é así. Así que chegamos aos concertos de música e a búsqueda da tribo perdida.  Chorradas, dicimos nós. O marketing e a publicidade e a socialización da mercancía/persona xa joderon a relixión así que…Por qué carallo non ían joder a música?

Así que, cabreados coma monas, decidimos ler algo que relatase algo do espallamento. É por iso que na vindeira entrada falaremos un cacho da novela “El reino de los réprobos”, de Anthony Burgess.