“La carne cruda”, o óso de plástico e o terror no tempo de Hegel

vlcsnap-2012-06-01-12h45m33s71Aquí os caníbales adoramos o cinema porque é a ferramenta definitiva que nos ensina a artellar o noso desexo coma é debido. Ou polo menos explica algo sobre como chegamos ata aquí. É por esta razón, e non outra, pola que sempre rexubamos no caixón das películas e nos libros postos nas baldas vellas da caverna sobre historias de humanos –vivos ou non-mortos–que coman outros humanos. Para ver cómo o levan eles.

O conto foi que naquel venres de fai un mes decidimos saír á rúa durante media hora e volvermos a entrar nun local ás escuras: o sol de hoxe xa non é coma o de antes e queima muito. Un cine, señoras e señores, entramos nun cine. Isto non o facíamos desde a gran tronada do 2009.

vlcsnap-2012-04-12-19h11m50s12Qué fomos ver? Pois unha curtametraxe de terror chamada “La carne cruda” do director pontevedrés Samuel L. Ferreira e protagonizada polo marqués dos actores malditos da Galiza, Carlos Villa; o moi fotoxénico e afouto Rubén Riós; a arrepiante e curriña (si, en serio) Susana Caamaño e o resolto rapaz Jorge Taboada. A produtora VisualThinkFilms, con oficina sita nalgún punto entre a ría de Arousa e as Montañas da Loucura, foi quen forneceu esta magnífica peza de terror contemporáneo duns vinte minutiños namáis. Por volta de 170 persoas que se achegaron a contemplar outra rosca na porca ao tema da mutilación culinaria.

Inda ben que era unha curta, xa que o ritmo da acción é altísimo e xa houbo quen non aturou a tralla dos primeiros cinco minutos e marchou do patio de butacas: gol para o equipo da casa.

Agora si: por qué este xénero? Falan do mesmo Ferreira e George Romero cando poñen aos seus protas a devorar carne humana? Por qué vemos as mesmas historias unha e outra vez e non parece que quedemos fartos? Negámonos a poñer a sinopse da curta. Xa foi escrita un cento de veces e pasamos de repetilo. Tédela aquí. 

Temos discusións sobre isto a miúdo. Está ben documentado o trasfondo de cada época do terror cinematográfico: desde a propaganda anticomunista e paranoica dos ladróns de corpos ata os espectros da illamento e as maldicións dos dispositivos de comunicación do novo cinema de terror xaponés que domeou a época na pasada década. O que hai que ollar, en cada caso, é máis o trasfondo, é observar qué situacións son descritas coma máxima anguria e subliñadas pola ausencia de movementos de cámara e arranxos musicais.

17(2)Estas son as mellores bazas técnicas de La Carne Cruda: magnífica posprodución na que salienta os contrastes lumínicos do preto e branco que desacougan tanto coma un deses planos que elabora o amigo da Humanidade chamado Michael Haneke. Unhas pistas musicais a cargo de Left Path Hand que resultan indispensábeis para pechar o ambiente e introducirnos no escuro cuarto de Hansel e o seu amigo o boneco. Un magnífico traballo de atrezzo a cargo de Alberto “MadeInHollywood” Hortas.  O filme é certo, non hai fugas técnicas que deriven nunha lectura irónica (coma acontecera con Evil Dead, forzada ao ingrato camiño da retranca por falta de recursos económicos) e cando se escoitaron gargalladas foi un acerto da dirección, ao lograr a verosimilitude na grotesca relación de Hánsel co mundo que lle rodea.

Como son os comedores de carne de Samuel L. Ferreira? Pois xente civilizada. Un cruce entre a broma de Chesterton sobre facerse antropófago nun mundo que reclama o vexetarianismo coma o punto máis racional, a aplicación de  Roland Topor sobre a cociña de humanos e a Fenomenoloxía do Espírito de Hegel. Un fito de fin do camiño.  Unha reflexión do que está por vir.

Tras falalo muito chegamos á conclusión de que esta é unha adaptación libérrima do caso de Armin Meiwes  mesturada cunha burla cruel cara os consellos da boa e acabada sociedade social-liberal europea tipo “Eres lo que comes”. O consumo, a superación da carne como última fronteira. Se o programa da Ilustración reformado por Hegel tivo como obxectivo que eleva á razón e libéraa da fe para traer o paraíso á terra, ou sexa á carne, a obsesión do caníbal polo plástico –máis ben confianza e adoración– é a posmodernidade: non hai referente moral (nai) nin ético (pai) que poida superar á propia realización dos desexos, á súa significación, neste mundo online, transparente e übercomunicado onde cada un pode atopar sempre o seu complemento perfecto.

Incluso pode suxerir unha lembranza de Mallarmé e cómo situaba na maior escuridade a fonte das palabras acabadas, do contrato terríbel, e confiar no pacto racional para cumplir a dexeneración racional que hoxe é norma. Son os límites, á fin, os que nos devolven á humanidade como tal, e o pobre Hánsel, abandoado polos proxenitores e pola bruxa das fragas e cunha irmá-boneca de plástico, trata de regresar…Pero a fame é neghra e a carne crúa, doce.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s