Poesía é profecía: “El caso Pasolini: crónica de un asesinato”

pierpaHoxe choramos moito na cova dos caníbales: os osos de defunto que puxemos pró caldo eran de Pier Paolo Pasolini. Aínda que algúns quixeron deixalo aí mesmo e buscar outra cousa de xantar (qué sabemos nós, unha broa, un pouco queixo…) por maioría dentuda votouse que non, que nada de achantar. “A come-lo caldo”, que diría un dos capos dos señoritos e grande estratega do galego falado “para no molestar a nadie”.

Total, que viramos sentimentais e no fondo da cova, alí onde pensamos e non traballamos, onde acontecen a maxia e a relixión e as “pinturitas”,  repasamos todo o que alí había de PPP. Temos libros, case todos os filmes e a novela gráfica que construiu Gianluca Maconi  e que foi editada en 2010 por Gallo Nero. Unha xoia. Unha advertencia e ao tempo, un reflexo poético da propia vida do último intelectual europeo: xunto a reconstrución do funeral, dos testemuños que alí se deron, das últimas horas da vida de Pasolini, hai unha fermosa fábula sobre que supón ser intelectual. Unha definición, unha etiqueta forte nestes días de “¿y quién dice qué es esto o lo otro? ¿Quién lo decide?”. A fábula do príncipe entregado aos tigres famentos, do sacrificio total para salvar a vida dos propios verdugos, axústase moito ao que foi a vida e a morte de Pierpa.

Aos profetas non se lles entende ben cando propoñen versos. As súas verbas son coma unha raiola atravesando unha nube de pó: unha imaxe bonita pero de significación confusa, se a tivese. Cremos nosoutros que isto é debido a que non advirten ao presente sobre o futuro, senón que cada vaticinio é un tropezo do presente para explicar o pasado. Nunca se ven de cerca porque son tan grandes coma un calamar abisal.

Importa o que digamos nós sobre un xigante? Advertimos algo do que el xasempre entendeu? Da inutilidade intelectualoide de recitar nomes e parágrafos, dese vicio dos chamados “comunistas” romanos? Do poder da televisión para erradicármonos na normalidade e a normalización?  Pagou a pena o chumbo que comeron os que estaban antes ca nós ou cuspimos sobre eles ao entender que “todos son iguales” e “tienen derecho”?

Hai que dicir que non, que achantamos. Recomendamos mil veces o cómic por mil motivos: excelente debuxo en negro e branco, con trazos que gobernan á perfeción o dramatismo narrativo: difuso na noite, fulcral no enterro (os camposanto só existen a plena luz, contra o que coidaban os románticos) subtil na claridade do deseño, veraz na transcrición escrita da fonética da xente do común, a única que importa.

Si, todos estamos en perigo. Si, el viuno antes. Pero dicimos que achantamos porque non hai moito que roer: desque saiu o cómic arderon mil veces mil prazas en mil cidades pero nese lume lembramos uns versos de Pierpá: “Ninguén debería quere repetir o pasado / a non ser que coma poeta/ poida evocalo“. Arden e ninguén quere escoitar ao carón. Queiman e esvaen os días por vir e non hai chío do comunismo porque a restauración das esquerdas é todo un loureiro victorioso da burguesía rampante. Un “yo comprendo”. Ou “ya veremos”. Ou “lo que tenemos”. Na novela gráfica Pasolini entregase por propria vontade aos tigres que esmorecen. Paralelamente, detallase como foi a tunda que o matou, a saña dos de abaixo contra as ideas que sementou nos caletres e que, cada vez con maior frecuencia, retornaban: a alianza das clases poderosas polo imperialismo do non-acontecemento, o odio á historia, a enfermidade burguesa transnacional. O desprezo ás formas de vida. A idea de Pasolini é coma o mesma conciencia asasina de Raskólnikov: volve e rexuba e pode ser. Claro que pode ser.

E as imaxes e poemas de Pasolini, que detallan a falla desa idea bastarda, que proxectan o seu ascenso total e como xa non hai remedio para nós, pobres mutilados, condenados a respostas cortas e excluíntes, a A ou B ou C no proprio interese, á linguaxe das horas do día. Todo o que pasaba en “Saló” xa o sufrimos e seguimos aquí. E cómo?

Poesía é profecía é violencia. E todo o demáis, silencio.

Anuncios

Mecánica da máquina de guerra: “Primeros materiales para una teoría de la Jovencita”

Jacques Fabian Gautier D'Agoty-1717 - 1785Un grupo de homes e mulleres foi detido a finais do 2008 na localidade francesa de Tarnac baixo a acusación de terrorismo. Eis o ponto de partida para a historia do chamado grupo “Os nove de Tarnac”. Polo menos, así comeza nas crónicas dos xornais. Tanto os encausados coma antigos colaboradores rexeitaron sempre esta cualificación, asemade as etiquetas de “anarcoanticapitalistasdestremaesquerda” que facían monte ao carón dos seus nomes nas moi elaboradas pezas informativas asinadas polo Ministerio de Interior francés.

Pero así foi como soupemos deles, non podemos mentir. Desde ese incidente, as obras asinadas polo nomeado grupo Tiqqun pasaron pola cova dos caníbales para servir de alimento. Así foi: “Introducción a la guerra civil”, “Teoría del Bloom”, “La insurrección que viene”, “Llamamiento” pasaron por mans e cacholas e bocas e provocaron sopapos mutuos e tiróns de pelo. O que acontece  sempre que atopamos libros bos e tomamos demasiado café.

A escrita da obra, a penúltima editada en castelán, reproduce unha das metáforas-clixé dos anos noventa e os ceros: a fragmentación, o espello escachado que reflicte anacos inconexos de nós. Iniciada na teoría social por Baudrillard (en Ilusión da fin, por exemplo) a imaxe escarallada da unidade ontolóxica inscrita no percurso histórico empregouse para case todo e deu en chegar a vídeos musicais e anuncios publicitarios.  Tiqqun rexuba no caixón ahistórico da existencia e devolve unha escrita fragmentaria e paródica: o libro combina anacos de publicacións e magazines do “life-style” (o demo a leve) canda as propias reflexións do ser “Jovencita”.

Eres tan original, compleja y profunda"

Eres tan original, compleja y profunda”

O ser devido en “Jovencita” é unha forma-de-non-ser propria das sociedades ocidentais. Dado que xa non hai sociedades libres, nin povos soberanos, nin línguas pouco prácticas alén da biopolítica, a potencialidade do ser metropolitano, o bloom das cidades, é un individuo –home ou muller–preocupado e anguriado. Só a súa superficial beleza, que funciona como terrible pano que oculta un abismo de deseperación e a desquiciada hixiene social que exerce con precisión parecen funcionar neste corpo colonizado para sempre:  “Ya sea camarero, modelo, publicitario, ejecutivo o animador, la Jovencita vende hoy su ‘fuerza de seducción’ como antaño se vendía la ‘fuerza de trabajo’”.

Tiqqun non agarda nada de ninguén, así que neste libro só existe a metafísica crítica e a negación da política. Funciona a nivel filosófico pero a complicada onotoloxía individual que prantexa deixana fóra de calquer tipo de solución política. A saber, “fuxe ou morre aínda máis”. Como puntos a favor, atopamos o excelente desenvolvemento do concepto “Espectáculo” de Debord e a poetización de Agamben. Unha mostra: ” No es tanto que los ciudadanos hayan sido derrotados en esta guerra como que, negando su realidad, se han rendido desde el principio; lo que SE les deja a modo de ‘existencia’ ya no es más que un esfuerzo de por vidapara hacerse compatibles con el Imperio. De esta infinita servidumbre voluntaria a la norma, a una norma cambiante, proviene el hecho de que nunca sepamos con quién estamos… hasta que ocurre algo, y entonces es demasiado tarde.”

Xente, somos macaquiños de ventriloquia e somos falados por un outro, coa súa voz nos beizos nosos e súa man polo buraco xa dilatado. Sentímolo, pero é así.

"Todo o día, toda a noite, peronas de mala calidade"

“Todo o día, toda a noite, peronas de mala calidade”

Por outra banda, a crítica innegociábel que fan da vida nas cidades, asemade a publicidade da comuna como única saída deixannos fríos. Ben, non a todos nós. En verdade, este é o motivos de que nos demos de sopapos á hora do café. Hai caníbales que quererían o seu tarnac. Outros caníbales pensamos que precisamos a outros humanos, cantos máis mellor, para procurarmos o alimento. Esto xa ven desde “Llamamiento. É así:  “El espectáculo no es una cómoda síntesis del sistema de los mass-media. Consiste también en la crueldad con que todo nos remite sin tregua a nuestra propia imagen. El imperio no es una especie de entidad supra-celeste, una conspiración planetaria de gobiernos, de redes financieras de tecnócratas y multinacionales. El imperio está allí donde nopasa nada. En cualquier sitio donde esto funciona. Allí donde reina la situación normal”

A crítica faise máis forte aí donde critica á chamada !esquerda”. Sen querer falar a prol da marca branca política do capital europeo, achamos un trasfondo terrible nesta parte: os fillos das elites francesas fican aborrecidos da militancia  habitual. Nós, que somos da aldea, non o vemos así e parecenos un ataque de “pijerío”.

‘Rome’ de HBO: a mellor serie da televisión

Rome-HBO-FrikarteA afirmación  do titular é cousa nosa, claro. A canle de pago ten ou tivo na súa grella un cento de excelentes relatos semanais que ben poderían ocupar o lugar de “best of”. Escollimos a producción de Bruno Heller por factores coxunturais e estruturais.

Un feito circunstancial é o tempo no que Roma foi emitida: a mediados da década dos ceros, a revolución televisiva comezaba a trocar en fenómeno de masas. Nesa altura Lost aínda non emitira as súas decepcionantes tempadas finais e “The Sopranos”, “The Wire” ou mesmo “Bones” preparaban unha audiencia múltiple, fraccionada, de gustos adultos pero diferentes procedencias que abandoaron as salas do cinema. No conforto do fogar acontecía a loita polo 12% de cuota de pantalla. Unha porcentaxe que nos anos noventa sería causa indiscutíbel de cancelación virou en argumento máis-que-poderoso para que un produto serial intentase a conquista das audiencias estranxeiras.

Outra circunstancia foi a evolución do xéneros cinematográficos na plataforma televisiva de pago. Mentres que nas producións xestadas en grandes estudios ou mesmo nas chamadas produtoras independentes as liñas argumentais, arcos de personaxes e resolución de conflitos reducían a complexidade en favor da espectacularidade total (Gladiator de Ridley Scott, a pseudofilosofía ecléctica e a ruina dramática da saga Matrix) un bo feixe de guionistas adultos escolleu non resignarse e mover tramas verosímis cara a televisión. O resto, foi historia: dramas sabichóns coma Los Soprano, a blasfema Carnivale, o western coma nunca se vira de Deadwood (nesta casa nunca nos imaxinaramos diante dunha de vaqueiros!) auténticas historias coma The Wire e Roma…o que puido ser e non foi.

Roma-repartoA novidade, o troco estrutural que trouxo Rome foi a verosimilitude. Tendo  de compañeira á BBC, Bruno Heller quixo tirar denriba o peplum e, aínda peor, a revisión posmoderna que trouxera Gladiator. Inexactitudes históricas, anacronismos conductuais e caracterizacións de dubidoso –xunto á personaxes cunha motivación infantil e discursos motivadores mixiriqueiros– eran as grallas coas que a serie da HBO contaba.

O tremendo traballo de Jonathan Stamp na asesoría histórica e a marca da casa –sacar espidos frontais cunha insistencia case gratuita– garantiron que o peplum coñecese unha nova idade de ouro. Mágoa que durase máis ben pouco: cun arco deseñado para cinco tempadas, unha produción cara e accidentes desgraciados, fixeron que os executivos da cadea cancelasen o proxecto. Aínda así, douse un final digno dentro do posíbel.

Adoramos a sderie non porque sirva coma manual histórico: o que queira saber de Historia que abra un libro, e que o faga xa, que falta fai. Non. Adoramos a serie porque fornece ao espectador do segundo plano.

O que acontece no segundo plano é o que marca a diferencia entre a calidade e o puro pasatempo: se podemos pasar un capítulo enteiro mirando as reconstrucións arquitectónicas, as reproducións dos oficios, OS VESTIDOS, o lixo das rúas, a luz que escapa, nun fluxo de información subliminal que crea a verosimilitude. Se o número de batallas que libraron César e Pompeio foron máis das que aparecen, ou se Atia non exisitiu do xeito que a interpreta a gorentosa Polly Walker, realmente importanos ben pouco: sabemos que Roma ERA así.

O final “improvisado” deixou as portas abertas a unha película pero o proxecto fílmico esvaese unha vez que The Mentalist aínda vive e RedJohn non  dá aparecido. Outra marca de Heller: protagonistas loiros.

Quedan máis temas que trataremos máis adiante. Nomeadamente, a representacións das clases sociais en roma, o papel das mulleres e máis sorpresas. Só queríamos lembrar por hoxe a unha das máis grandes series dos nosos días. Desfrútena.

icha técnica ampliada

Título: Roma

Título original: Rome

Creadores: John Milius, William J. MacDonald, Bruno Heller

País: Reino Unido, Estados Unidos

Año: 2005

Duración: 90 min.

Tempadas: 2

Xénero: Drama, Romance, Histórico, Bélico, Acción

Calificación: No recomendada para menores de 18 años

Reparto: Kevin McKidd, Ray Stevenson, Polly Walker, Kerry Condon, James PurefoyIan McNeice, Coral Amiga, Lindsay Duncan, Lidia Biondi, Tobias Menzies, Nicholas Woodeson, Indira Varma, David Bamber, Chiara Mastalli, Manfredi Aliquo, Suzanne Bertish, Max Pirkis, Lee Boardman, Esther Hall, Ciarán Hinds, Anna Fausta Primiano, Michael Nardone, Kenneth Cranham, Allen Leech, Guy Henry, Anna Francolini, Camilla Rutherford, Simon Woods, Zuleikha Robinson, Karl Johnson, Alex Wyndham, Paul Jesson, Daniel Cerqueira, Alessio Cuna, Lorcan Cranitch, Nigel Lindsay, Valery Usai, Massimiliano Ubaldi, Lyndsey Marshal, Haydn Gwynne, Dominic Atherton, Julianne Liberto, Rick Warden, Amy Marston, Sara Pasqualone, Simone De Marinis, Enzo Cilenti, Alan Williams, John Boswell, Kathryn Hunter, Alessio Di Cesare, Marco Pollak, Cosimo Fusco, David Quinzi, Clive Riche, Ronan Vibert, Rafi Gavron, Max Baldry, Kevin Dignam, Alice Henley, Matt Patresi, Anna Patrick, Roberto Purvis, Rocky Marshall, Nico Toffoli, Ewan Bailey, David Kennedy, Frank Baker, Eliza Darby, Stefan Brown, Giovanni Calcagno, Leslie Csuth, Roger Hammond, Graham McTavish, Michele Pettini, Sean Madden, Federico Firmani, Deborah Moore, Anne Lambton, Giacomo Gonnella, Antonio Ragusa, Bart Ruspoli, Javier Torrecillas, Paolo Risi, Nuccio Siano, Ted Rusoff, Rebekah Staton, Ilir Jacellari, Carlotta Montanari, Robert Dearle

Distribuidora: Cuatro

Productora: British Broadcasting Corporation (BBC), Home Box Office (HBO), HD Vision Studios

Presupuesto: 100.000.000,00 $

Animación: Eugene Yelchin

Casting: Barone Francesca, Béatrice Kruger, Guillermo Pricolo, Gwyn Sannia, Karina Sparks, M. Rosaria Caracciolo, Massimo De Tommasi Nina Gold Robert Sterne, Roberta Butti, Rosalie Clayton, Stephen Moore, Veronika Mancino

Consultor de producción: Michael Apted

Coprodución: Bruce Everett, Frank Yablans, James G. Hirsch, Jonathan Stamp, Mark McGann, Robert Papazian Todd London

Coprodución executiva: Gene Kelly, Jim Dyer, Stan Wlodkowski

Creador: Bruno Heller, John Milius, William J. MacDonald

Departamento artístico: Agostino Bivi, Alessandro Santucci, Alessio Schenone, Andrea Alessandrini, Andrea Bivi, Andrea Cefalo, Andrea Sinigaglia, Annikka Toni, Antonio Borea, Antonio Murer, Antonio Schiavulli, Arnaldo Bivi, Arthur Wicks, Bernadino Nardoni, Briseide Siciliano, Bruno Falconi, Cadu Miceli, Carlo Avvisato, Chiara Cecili, Claudia Pugnaloni, Claudio Stefani, Corrado Corradi, Cosimo Giannuzzi, Cristiano Donzelli, Cristiano Gobbi, Cristina Cecili, Daniela Giovannoni, Daniele Campanelli, Danilo Rossiello, Daria Montagni, David Orlandelli, Davide De Joannon, Davide Franconieri, Dimitri Capuani, Egidio Spugnini, Ennio Meloni, Enrichetto Serantoni, Erichetto Serantoni, Eve Silvester, Fabio Grassi, Fabio Marconi, Federica Russo, Federico Vianelli, Giancarlo Carbonaro, Giancarlo Di Fusco, Gianpaolo Rifino, Giovanni Ferro, Giuliano Santalucia, Giulio Giuliani, Glauco Isidori, Ivano Gatti, Julie Janssen, Leonardo Cruciano, Letizia Santucci, Lino Travagliato, Lisa Urbano, Livio Alessandrini, Lorenzo Dominici, Lorenzo Monaca, Luca Tranchino, Luciano Rossiello, Luigi Ottolino, Luigi Urbani, Marcela Iriarte, Marco Aureli, Marco Davoli, Marco Furbatto, Maria Francesca Frogagnolo, Mario Ghinassi, Mark Fruin, Mark McNeil, Marzio Bardi, Massimiliano Ciamei, Mauro Lucantoni, Mauro Nati, Michelangelo Bianchi, Monica Barlucchi, Mosko Masev, Nicola Bucci, Orlin Grozdanov, Paolo Cameli, Paolo Sforzini, Piola Gianluca, Priscilla Rossi, Raffaella Giovannetti, Riccardo Andreotti, Riccardo Passanisi, Roberto Amalfitano, Roberto Caruso, Roberto Sugamele, Rodolfo Mignacca, Romano Bellucci, Ruggero Gamba, Samuele Giardina, Sandro Erdolini, Saverio Andrisani, Saverio Sammali, Sebastiano Murer, Sergio Tiberti, Simona Migliotti, Simone Braguglia, Sirio Sugamele, Stefano Carbonaro, Stefano Morbidelli, Stephanie Schenk, Thomas Jones, Tommaso Dubla, Vincenzo Cutri, Viviana Lo Russo

Departamento de transportes: Antonio Scuro, Enrico Pagano, Enrico Pini, Fabrizio Lozzi, Fabrizio Mancini, Federico Gnaccarini, Franco Di Vincenti, Franco Schappa, Gianni Falconieri, Giovanni Scuro, Giuseppe Santoni, Luciano Plescia, Luigi Gianforchetti, Marco Bianchetti, Marco Di Francesco, Massimiliano Rocchetti, Massimiliano Taglioni, Sandro Cittadini, Saverio Del Zio, Walter Divona

Departamento editorial: Alexander Hudson, Danila Colamatteo, Jack Paulson, Jared R. Morris, Jonathan Brytus, Jonathan Taylor, Kenneth Requa, Leslie Webb, Markus Czyzewski, Nathaniel Smith, Neri Nazzareno, Sarah McTeigue, Stefano Petrucci, Yan Miles

Departamento musical: Bart Samolis, Carli Barber, Jennifer Barak

Dirección artística: Carlo Serafin, Claudio Campana, Domenico Sica, Dominic Hyman, Eugenio Ulissi

Directores: Alan Poul, Alan Taylor, Allen Coulter, John Maybury, Michael Apted, Steve Shill, Timothy Van Patten

Deseño de produción: Anthony Pratt, Joseph Bennett

Efectos especiais: Alfredo Divizia, Andrea Tolomei, Claudio Quaglietti, Claudio Savassi, Daniel Acon, Daniele Nati, Edoardo Rosa, Edward Rosa, Franco Simeone, Gastone Callori, Marco Moneta, Massimo Cristofanelli, Maurizio Corridori, Renato Agostini, Rumen Stoychev, Silvano Scasseddu, Stefano Corridori, Timothy Rutherford

Efectos visuais: Adam Gascoyne, Adriano Cirulli, Andrea Papaleo, Andrew Fletcher, Andrew MacLeod, Andy Fraser, Anna Panton, Anton Yri, Barrie Hemsley, Carlos Poon, Chris Elson, Clare Herbert, Daniel Canfora, Danielle Nadal, Dave Bannister, Dave Early, David Margolis, David Sjodin, David Woodland, Doug Spilatro, Doug Winder, Duncan Burch, Duncan Kinnaird, Duncan Lees, Dylan Penhale, Earle Stuart Callender, Evan Davies, Fabrizio Pistone, Felipe Canfora, Gareth Murphy, George Barbour, Giles O’Brien, Graham Cristie, Gurel Mehmet, Gustaf Nilsson, Guy Elson, Hayden Jones, Holly Gosnell, Hugh Macdonald, Ian Murphy, Jackie Rowson, James D. Etherington, James Foster, James Madigan, Jaume Arteman, Jeff North, Jeremy Hall, Jez Tucker, Joe Pavlo, John Van Hoey Smith, Jon Miller, Jonathan Opgenhaffen, Jonathan Privett, Jordan Benwick, Juan Jesus Garcia, Kathy Wise, Katie Goodwin, Kevin Ahern, Lee Chidwick, Lee Tibbetts, Lisa Woodland, Louise Hussey, Luigi Tommaseo, Matthew Gidney, Max Dennison, Melanie Byrne, Melissa Butler Adams, Michele Sciolette, Mick Harper, Neil Culley, Nick D’Aguiar, Nick Damico, Nick Drew, Nick New, Paul Birkett, Paul Edwards, Paul Tuersley, Paula Pope, Pete Hartless, Richard Higham, Robin Huffer, Roma O’Connor, Sam Woolf, Sarah Hemsley, Sarah Norton, Scott Pritchard, Sean Farrow, Serdar Simga, Shane Costar, Simon Carr, Simon Leech, Simon Payne, Stephen Coren, Stephen Elson, Steven Bray, Susanne Becker, Tim Jacobsen, Tim Jones, Tim Walton, Turlo Griffin, Val Wardlaw, Yasmine El-Ghamrawy

Fotografía: Alik Sakharov, Jonathan Freeman, Marco Pontecorvo, Martin Kenzie

Guión: Bruno Heller, John Milius, Mere Smith, Scott Buck, Todd Ellis Kessler, William J. MacDonald

Maquillaxe: Aldo Signoretti, Claudia Bianchi, Claudia Catini, Elisabetta De Leonardis, Federico Laurenti, Ferdinando Merolla, Fiorella Sensoli, Francesco Nardi, Gaetano Panico, Jana Carboni, Katia Sisto, Laura Tonello, Luca Vannella, Marco Perna, Massimo Gattabrusi, Matteo Silvi, Maurizio Silvi, Michele Vigliotta, Salvatore Placenti, Samankta Mura, Samintka Mura, Stefano Ceccarelli, Tiziana Sisi, Vincenzo Mastrantonio

Montaje: David Siegel, Frances Parker, Glenn Farr, Oral Norrie Ottey, Rick Shaine, Sidney Wolinsky

Música: Jeff Beal

Producción: Mere Smith

Producción ejecutiva: Anne Thomopoulos, Bruno Heller, Frank Doelger, Gareth Neame, Jane Tranter, John Milius, John P. Melfi, William J. MacDonald

Productor asociado: April Nocifora, Grace Naughton

Sonido: Adriano Di Lorenzo, Alfonso Calvo, Amy Kane, Antonio Barba, Benjamin L. Cook, Chris Winter, David B. Cohn, David Mann, Emma Pegram, Frederick Howard, Ivan Menchinelli, Ivanandrea Menchinelli, John Chalfant, Josh Allam, Marco Lassalaz, Matt Grimes, Matthew Skelding, Maurizio Argentieri, R. Russell Smith, Roberto Tommaselli, Sal Ojeda, Samuel C. Crutcher, Valentino Amato, Vincenzo Nardi, William Freesh

Supervisión da produción: Todd Ellis Kessler

Vestiario: Abdelfattah Qzaibar, Aleanza Zanon, Alexis Fallah Abram, Andrea Sorrentino, Anita Lessio, Anna Orazi, Annick Biltresse April Ferry Augusto Grassi, Benedetta Von Normann, Cristina Casani, Cristina Marta, Cristina Tucci, Daniela Fersino, Edelweis Azzurro, Elisabetta Tomasso, Elsa Malandra, Enrica Iacoboni, Giada Tricomi, Giampaolo Grassi, Giampiero Grassi, Giovanni Lipari, Giovanni Paris, Giuseppe Avallone, Jackson Groom, Katrin Marras, Katy Johnson, Katy Jonson, Leslie Yarmo, Luca Giampaoli, Marco Alzari, Marco Fantoni, Marco Idini, Maria Pia Rossi, Maria Pia Viselli, Miriam Coco, Nadia Salvatore, Rossano Marchi, Simone Baldinelli, Uliva Pizzetti

Escusas falar de sentimentos

O do patriotismo, en calquera das súas formas, parece case seguro unha cuestión de sentimentos: por moito que un documento de plástico asegure que ti es español, español, español se ao veres unha “enseña rojigualda constitucional del 78” dache para pensar na culimaña de oligarcas  que administran esta franquicia ibérica dos USA se cadra tes un problema de nacionalismo. Pola contra, se apenas es capaz de falar o castellano sin imitar o “acento” –así, ao estilo dos tronistas de MHYV– de Madriz ou choras de felicidade cando 22 homes moi ben pagados conquistan torneos deportivos pero odias aos cataláns, ben podería ser que sexas un idiota. Tanto dá, aquí non estamos para xulgar a ninguén e coma ao final resulta que si somos os gardiáns do noso irmán pois é que a culpa é tanto miña coma túa.

É a miña falta por sobrevivir á década dos 90 –xa sabes, na que o comunismo foi un fracaso humano e económico e o nacionalismo o responsábel das violacións, mutilacións, desastres humanitarios– e non chamar por ti cando din conta de que aquilo fora una trola revertiana e que os únicos que non  teñen patria son os traficantes de personas. Cae sobre min a covardía de deixar aos vellos da casa a responsabilidade de que o noso idioma sobrevivise. Fun eu quen achantou cando “dios”, “bueno”, “cuchilo”, “parexa” e “jallejo” entraran con máis dereito nas conversas do que “faísca”, “tixola”, “alcume” ou “besbello”. Non busques a outro: aquí o estou. Eu tamén crin durante moito tempo que quen quixera prosperar tiña que traspasar o telón de grelos. Foi pola miña causa que as mesmas proles parasitarias atoparan un currunchiño en todas as bandas, nas dos señoritos que mantiñan o folclore abaneando e nas dos animais repoludos que quererían falar o inglés, o ruso, mailo francés, alén do “español” e un cachiño de jallejo mais que ao final só lles dá para o de sempre. Nin unha cousa nin outra.

Son eu o fachendoso, arrogante e exquisito, o que reivindicaba a “retranca” –coma quen agasalla á empanada ou festexa o lacón con grelos– coma un tropo literario “de lo más” e única forma posíbel de expresión nosa neste mundo multicultural ou globalisado, tolerante e posmoderno, cínico e impasíbel cando non é máis do que a constatación da impotencia. A sinatura da resignación e o retruque máis inútil. Eis a retranca, u-lo país?

É culpa miña que penses que a música é o único puro que nos resta, que acredites na fotografía ou na arquitectura coma artes liberadoras ou que aches a Historia ou a arte algo máis propio de mozas casadeiras á procura dun enxeñeiro. É o meu peso que atopases o “centro político”  o espacio vital axeitado ao teu descurso consciente.  En qué intre borracho pensamos que os que non teñen principios eran a chave das decisións? Por qué resultou que non ter ideas era o axeitado? Somos todos virollos para pensar que “los extremos son lo mismo”? A causa de qué podemos matinar que unha persona de Matalascañas pode decidir sobre a traída de auga de Coristanco ou que os habitantes de Cabana pasen de todos nós e abran unha mina de ouro con sorbete de cianuro?

Cómo son posíbeis estes datos?

Está na tradición italiana botar a culpa aos electores: Berlusca chamou “coglione” aos votantes que persisitían en ootorgar sufraxios á oposición, un dos capos desa alegada oposición parlamentar referiuse nos mesmos termos aos amantes da Italia festiva e afundida e por último, Beppe Grillo, o síntoma do peor-por-chegar, botou un responso cando lle chegou o primeiro revés eleitoral.

Eu non son así. Eu sei que non hai máis responsábel que quen escribe. Puiden mallar en ti, aínda que fose a traizón. Debería terche aldraxado máis á cara en troques de fabricar guetos en tabernas de merda. Ofrecerche unha man de hostias aínda que foses moito máis alto e forte ca min. Ou mellor aínda: anque foses máis esmincho do que eu. Puiden facer cartos cando estaba a tempo para que ollases na miña dirección coma miras a eses tipos: con amor e desexo.